Experiment geslaagd, patiënt(en) overleden…

IMG_1244

X

IMG_0881Een maandje terug zo’n beetje bracht ik hier onder de aandacht dat ik een theorie in de praktijk wenste te brengen. En kort na dat tijdstip is het dienovereenkomstig ook tot een daadwerkelijke dekking gekomen. Afgelopen week wierp het roodoog (albino dus) voedstertje dan toch nog. Eigenlijk had ik het al opgegeven, want het was immers al één dag te laat. En er waren vooralsnog ook al geen aanstalten geweest dat er een worp op komst was. In elk geval waren de voedster en ik beide net zo verrast. Drie en een half dood jong was het resultaat, doelloos ‘at random’ door het hok geworpen. Een jong (die halve) leefde nog ternauwernood. En ik besloot (tegen beter weten in, natuurlijk) de buik van de voedster bij enkele tepels maar wat weg te plukken, en van die wol zoiets als lijkend op een nestje te fabriceren. Het inmiddels al behoorlijk koude jong even ondergedompeld in lauwwarm water (tip if you’ll try this at home; kopje boven houden). Dan zijn ze doorgaans het snelst weer op “bedrijfstemperatuur”. Om daarna op het inmiddels kale “aansluitpunt” aan te leggen. En daarna is het devies afwachten of bidden. In het geval ze je daarboven nog willen aanhoren. In mijn geval, ijdele hoop, of zal er mogelijk al dan niet tijdelijk een slechte verbinding geweest zijn, vrees ik. En dus bleek de volgende morgen ook dit jong het (als verwacht) niet te hebben gehaald. Net zoals bij de andere was her en der een pootje of oor afgevreten. Vaak is het ook het geval van overmatig en te fanatiek likken. Niet altijd is kannibalistisch gedrag de aanleiding wat wel eens wordt gedacht. Het is meer iets wat je wel vaker ziet bij volkomen verraste moeder konijnen bij een eerste nest. Het is de nervositeit in combinatie met soms kraamkoorts, wat je middels een appeltje misschien soms wat kan temperen. Die had ik niet voor handen, wel wat peterselie en lof. Nee, het voedstertje heeft het in elk geval niet geheel begrepen. Ik ga begin van het volgend jaar het nog wel weer eens proberen. Nu niet meer, want ik wil voor de winter begint juist nog wat konijnen kwijt. De onderste hokken moeten immers tegen die tijd leeg zijn, want deze fokker (watje dus) heeft een hekel aan kouwe knieën in de winter. 😉
Enfin, hetgeen ik eerder in aangehaald linkje al aangaf bleek op waarheid te berusten. En volgt de praktijk zoals gebruikelijk braaf de theorie, zoals ook wel viel te verwachten. Ook al hebben sommige mensen vooral in onze liefhebberij er vaak andere ideeën daarover. Die ongelovige Tomas-sen moeten altijd uitsluitend door de praktijk overtuigd worden. Alle vier de jongen zouden Hollanderachtig getekende dieren geworden zijn in zwart. Of waren het dus eigenlijk al. Voor inschatting van de juiste oogkleur hadden ze dus wel wat ouder moeten worden. We zullen het (voor deze keer althans) nooit weten. Foto’s heb ik voor eigen gebruik gemaakt, maar niet voor publicatie. Ik weet immers nooit of u dit rond etenstijd gaat lezen/zien.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s