Door het lint…

stuurlint-klassiekIk was/ben een stuurlint freak. Vroeger veel erger dan nu. Een paar keer per jaar moest en zou er een nieuwe lintje omheen. Nu was dat toen zo duur nog niet. Het was dan ook niet altijd de allerbeste kwaliteit vergeleken met nu. Een beetje dun linnen. Als je je fiets te lang in de zon zette, dan verkleurde het. Als het (zelfs uit de zon) te lang op voorraad had gelegen bij een fietsenmaker dan begon het een beetje te plakken aan de kant waar dat juist niet de bedoeling was. En was het vaak ook door de lijm dan wat flets uitgeslagen. Een houdbaarheidsdatum bestond toen überhaupt nog niet volgens mij. In de jaren ’70 kwamen de kunststof (zeg: plastic) linten van Benotto. Flitsend van kleur(en) en glanzend mooi, maar een grip van niks. Het werd dan wel weer niet nat. “Elk nadeel heb ze voordeel”, was toen al het gezegde. Een wit katoenen lintje, liefst van gerenommeerde Franse merken als Velox of Tressostar vond ik nog wel het mooiste. Daar reed Eddy Merckx ook altijd mee. En waarom zou ik dan voor minder. Voor de rest van de uitrusting was dat sowieso al het geval. Alleen bij mij werden die in de kortste keren erg smoezelig. Tegenwoordig is een beetje lintje een aardige aanslag op je fietsersbudget. Ik doe er dan ook wel wat langer mee dan vroegûh. Oké, toegegeven. Het zijn ook wel hele mooie tegenwoordig. Heerlijk dik kunststof of kurk en uiterst comfortabel. In een keur aan dessins en kleuren. En prijzen dus ook. Minimaal toch wel 7 euro om een stuurtje te bekleden. Tot wel meer dan € 50,00 soms. Van Brooks, wel echt leer. Maar een keer vallen, en je lintje is naar de vaantjes, ongeacht prijs/uitvoering. Er zijn hele theorieën, methodes en manieren zelfs ondersteund in de vorm van DIY filmpjes op internet hoe een lint aan te brengen. Ik heb daar zo mijn ideeën over. Echt ingewikkeld (!?) is het nu ook weer niet. Mooi dus wel, al die moderne stuurbekledingen voor een reguliere of redelijk recente racefiets. Echter de categorie fietsen die ik het liefst onder handen neem (retro ’70-ers), zijn meer gebaat bij zo’n ouderwets katoenen zwart lintje. Ze zijn er nog wel, maar je moet soms op zoek. Vaak via internet, in de winkel liggen ze niet meer. En als je ze vindt zijn ze dubbel zo duur in euro’s als toentertijd in Hollandse Florijnen, harde guldens, Hfl dus. Nog afgezien van de verzendkosten. Afgelopen jaar kocht ik nog een setje online voor een lopend projectje, toen ik toch wat andere onderdeeltjes nodig had. Maar nu zag ik ze ook ineens bij een grote sportsupermarkt van niet zo vreemd authentieke Franse komaf, die dus Decathlon heet. Voor weinûgh. Voor ingewijdenen, in detail net even anders dan de zwarte van Velox of Tressostar, maar zeker niet minder, denk ik toch. Integendeel, en compleet met bijpassende zelfklevende afwerkbandjes en chromen (niet helemaal era-correcte) stuurdoppen. Op de verpakking van B’Twin (het huismerk van Decathlon) staat in duidelijke tekeningetjes de “cursus” weergegeven. Voor dummies. Ik kocht de hele (!?) voorraad (dat valt wel mee hoor) van de vestiging Den Haag op. Beter bij mij op voorraad dan bij hunnie. Ken ik weer plekken t.z.t. …

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s