Je komt nog eens ergens… ergens… ergens…

In mijn drang/kruistochten naar klassieke racefietsonderdelen heb ik naast het minder intensieve muisgeklik op marktplaats natuurlijk ook de fysieke ongemakken van het ophalen van het gebodene. De auto is not done als het even kan. Dat drijft de prijs alleen maar op. Behalve een ontspannend ritje ook vaak heel leuke sociale contacten (zo kom je bijvoorbeeld nog eens aan boord bij een binnenvaartschip) en zo nu en dan de euforie van een gratis aanbiedinkje. Soms moet ik wat dieper (maar nooit te diep) in de buidel tasten. Van de week op één avond twee “ritjes”. Of eigenlijk niet en iets meer. Cryptisch? Nogal. De eerste nog vroeg op de avond was na een eerdere geplande afspraak van de dag ervoor. Volgens Google maps op slechts 700 meter loopafstand. Dan geen ritje, voor zo’n stukkie laat ik zelfs de fiets thuis. Buit: een mooi Japans aluminium SR stuurtje met bijpassende wat langere voorbouw (en die zocht ik voor een “hangend” project) met nog naast de oude (eind ’70, begin ’80) Shimano 600EX Arabesque remgrepen aan boord ook nog het verweerde stuurlint en de geschroefde Fujita (ook Japans) stuurdoppen. De greeprubbers op de remgrepen helaas niet meer aanwezig. Vreemd genoeg overleven die bruin gekleurde rubbers het bijna nooit. Wel nog (andere advertentie van dezelfde adverteerder) een stel Shimano dual safety remgrepen met zwarte rubbers. Welke kleur rubbers doorgaans een wat langere levensduur vertonen.

dual safety van een ander merk (weinmann).

dual safety van een ander merk (Weinmann).

Te bedienen diep vanuit de beugel en van boven met de handjes losjes boven op het stuur. Zelf vind ik het niks. Maar veel mensen zweren erbij. En wie ben ik dan om de wensen van de geachte clientèle te negeren. Vooral dames en jeugd vinden deze dubbele grepen een blijkbaar geruststellende gedachte. Een lage vraagprijs, maar (ik kon het niet laten) nóg minder geboden. Dan is het “meet each other half way”. Eenmaal thuis even eten, en weer wat later daarna zag ik op de PC een reactie op mijn eerder bod voor een leuk stel draadwielen. Altijd goed om op voorraad te hebben. Mede gezien een eerder chronisch tekort aan achterwielen. Shimano naven en zo te zien merkloze (geen stickertje althans) velgen. In op de foto te zien goeie conditie. Ik kon nog wel even langskomen. Da’s mooi, ijzer smeden als het heet is. De koffie was thuis toch net op. Dus op het fietsje. Het was op Scheveningen. Zeg tegen een échte Scheveninger nooit in Scheveningen, ze denken nog steeds op een eiland te wonen. Maar het zit al lang sinds de annexatie aan Den Haag verkleefd. De koop was snel gesloten, de man was blij dat hij die sta-in-de-weg-dingen kwijt was. En bij mij staan en/of hangen racefietsonderdelen natuurlijk nooit in de weg. Ik meld me vervolgens per mobiele telefoon bij vertrek altijd aan het thuisfront. “Mobile one to base – over.” Een soort automatische virtuele dual safety remgreep die ik me vanwege bepaalde zaken heb aangeleerd, zeg maar. Ze weet dan dat ik er snel aankom. Meestal toch… Vaak kies ik voor een andere terugweg als het even kan. En dit keer dacht ik de boel slim af te steken, door vanaf Scheveningen het Statenkwartier te doorklieven. Echter voelde ik op een gegeven moment aan de windrichting, en aan de straten dat er iets niet goed ging. Hé, was dat niet de Statenlaan, waar ik al eerder was geweest? Per definitie was ik er weinig, sterker het tegendeel mee opgeschoten. En het fietst toch al niet zo handig met een stel wielen op je stuur liggend. Later dan verwacht kwam ik dan toch nog thuis, met de buit van een avondje “stappen”. Enfin… we beschouwen het als een extra ingelaste “niet geplande training”. Maar wel eentje met een paar leuke items als gescoorde premies. De velgen bleken van Weinmann, en de Shimano productiecodes BJ en BK op de naven geven aan dat deze van oktober en november 1977 moeten zijn. En met draad op de achternaaf in plaats van die cassettebody’s op de meer modernere naven. Die pas kort daarna de kop gingen opsteken als zijnde de norm voor het moderne(re) wielrennen in de vorm van Shimano uniglide. Welke later werd opgevolgd door een van de blijvers, hyperglide. Deze draadnaaf is prachtig voor toepassing in fixies, good old american suicide style. Met een BSA bracketcupring met gewoon rechtse draad als borgring. In tegenstelling tot de linkse lockring uitvoering van de reguliere echte baanfietsen. Wel altijd een voorremmetje monteren, is mijn advies. Om niet toe te geven aan het suicide idee. Zie het als een kleine levensverzekering, buiten dat minimaal één rem verplicht is conform de Nederlandse wet. Met zulke zaken wil ik niet sollen. Ik zorg in deze tijd als het even moet/kan altijd voor goede losse batterijverlichting én een verplichte bel op een fiets. Zo zijn we dan ook wel weer. Je hebt als “leverancier” zo ook je morele verplichtingen nietwaar? Niet dat er letseladvocaten aan de deur kopen, “I’ll sue ya”…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s