Stuurloos…

Bijna niemand uit mijn tijd, en die ook in mijn tijd aan wielrennen begon, deed dat vanaf den beginne meteen op een nieuwe (race)fiets. Nee, je ontdeed je gewone fiets van spatborden, verlichting, bagagedrager en ander (schijnbaar) nutteloos materiaal. Als het een beetje meezat kreeg je niet op je klote van je vader. Ikke gelukkig niet in elk geval, maar ook ons pa had al kettingolie in de aderen stromen, weet ik. Er af dus met die zwaarwegende onnodige ballast op basis van die nog veel zwaarder wegende argumenten. Met een krom stuur was je eigenlijk al wielrenner. En als het niet zo was, dan verbeeldde je het dan toch. Dromen kon en mocht toen nog. Hoe anders dan tegenwoordig, zo lijkt het soms. Ik zie tegenwoordig jeugdrennertjes op materiaal rondrijden waar menige oudere licentiehouder (maar ook ik) een puntje aan kan (en ook wil) zuigen. Voor die jongelingen blijft er wellicht helaas weinig te dromen voor later over.

Even terug naar dat kromme racestuur. Dat was er dan een van verchroomd staal, met een stalen nok. Dat chroom blonk prachtig, maar toch moest en zou er een (textielen) stuurlintje op. Alles bij elkaar loeizwaar om in balans te blijven met de rest van de outillage.

En zo gebeurde het dat ik onlangs op mijn voortdurende speurtocht naar oud racemateriaal stuitte op de restanten van een Giant Peloton uit 1990. Een voorloper van de latere Giant Peloton Superlite, die ik ook al eens heb gehad. De 90-er Giant was gebruikt geweest als fixie door de vorige eigenaar, en dat was nog te zien, aan het restant van de nog spaarzame aanwezige onderdelen. Mij viel meteen al op dat er een erg smal stuurtje op zat. Niet van deze tijd eigenlijk. Pas de volgende dag bij de nadere ontleding van het corpus delecti zou ik het meer dan gehavende stuurlint ontrafelen. Het lint was tot aan de nok toe gewikkeld, om het maar eens metaforisch uit te drukken. Toen ik het losmaakte, als betrof dit het uitpakken van een cadeau, ontwaarde ik een wel bekend en oud logo, afkomstig van het merk Titan van de firma Roland Buyssens uit Tielt. Van België, maar dat zult u wellicht begrijpen. De nok was van veel latere datum en vanuit het verre Azië afkomstig, en alleen al daarom derhalve niet zo bijster interessant. Jammer wel dat de krappe diameter van de nokklem van deze Oosterling, de manchet van het Titan stuur meer dan behoorlijk heeft beschadigd. Zonde, maar wellicht heeft degene die dit op zijn geweten heeft gehad, dit uit pure onwetendheid gewoon bewust gedaan. Het moest immers passen. Die manchet overigens was een verzinsel van de Roland, die een extra versteviging wilde daar waar de buis het meest te verduren had. Bij de nok. Een noviteit die later door veel fabrikanten (zoals met alles) werd gekopieerd. En ook nu nog is de diameter van veel sturen op die plek nog steeds dikker dan de rest ervan. Zelfs bij carbon.

Dat het oud was wist ik, en van internet (o.a. Slogblog’s Otto Beaujon) begreep ik dat het er eentje uit de 50-er jaren zou moeten zijn. Bij de verenigde fietsvrienden van het Smoelenboek leerde ik van iemand dat de jongens van Buyssens het jaartal van fabricage in cijfers insloegen. Alsof ze toen al geweten hebben dat het na 65 jaar als het ware weer zou worden opgegraven. 53 staat er dus, van 1953. Het geboortejaar ook van mijn -onlangs overleden- oudste broer.

Zo zie je, mijn wielrennen begon destijds met een stuurtje, waar ik toen (60’s) de koning te rijk mee was, en zo vele jaren later, kan ik nog steeds blij zijn met louter en alleen een stuurtje. Ik ga het vooralsnog niet gebruiken, of er moet nog meer moois klassieks voorbij komen. Want dromen en wensen blijven er nog steeds. Immers, de fraaie stalen stuurnokken van gelijknamig merk en fabricaat zie je heel soms ook nog wel voorbij komen. Zoals ik iets dergelijks in een eerder bericht over oude remmen ook al noemde en roemde.

Het stuur bevat de incriptie van M.(arcel) Kint en A.(lbéric) Schotte, aan de linkerzijde. Welke laatste legendarische Flandriën natuurlijk aldaar Briek werd genoemd. Aan de rechterzijde de overblijfselen van de naam S.(ylvère) Maes waarbij alleen de rechterhelft nog als zodanig is te herkennen. Hij was de laatste Belg die voor het tijdperk Eddy Merckx de Tour de France had gewonnen. Twee keer zelfs, in 1936 en 1939. Verder deels leesbaar op dit stuur Brevete, afkomstig van Depose Brevete wat neerkomt op wettig gedeponeerd, zo zouden ze in ons kaaskoppenlandje vrijpostig vertalen. In latere versies kwam ook Van Steenbergen er nog bij gegraveerd. Die we later Rik I zijn gaan noemen, toen er immers in België ook een Rik II en later Rik III op de proppen kwamen. Zo zie je dat je in speurtochten naar oude fietsen vaak toch nog ook verrast kan worden. Binnenkort zal ik proberen de oneerbiedig verbonden nok te scheiden van het relikwie wat Titan stuur heet, en zal ik stuur vooralsnog bewaren. Er hangen er vooralsnog wel nog een paar, dus de opgespoorde Giant Peloton uit 1990 zal echt niet stuurloos door het leven gaan. Met een stuur wellicht wat meer tijdscorrect zal zijn.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s