Strada…

… is in het Italiaans letterlijk vertaald: straat. En in het verlengde daarvan ook vaak een typeaanduiding voor racefietsen maar ook onderdelen bestemd voor wegwedstrijden. Pista is voor op de baan. Strada, op de straat dus. Het is ook de achternaam van een wielrenster. Niet zo maar een, nee eentje die als pionier te boek staat. Zeg maar de Italiaanse equivalent voor onze Nederlandse Mien van Bree. Meer specifiek, Haagse Mien van Bree. Nog specifieker Loosduinen en naar wie enkele jaren terug dan ook een (fiets)pad in de Madepolder werd vernoemd. Mien werd in 1938 wereldkampioene wielrennen op de strada… weg. Ze moest voor de uitoefening van haar sport wel uitwijken naar België, want hier waren we nog niet zo vooruitstrevend. Mien richtte later de fietsclub VIOS op, (Vooruitgang Is Ons Streven).

Ik gebruik doorgaans eigen foto’s, maar hier was dat onmogelijk. Ik leende op het internet van your-fons-bikes.nl

Terug naar Italië, want daar was een dame (al zullen ze het met die benaming toen niet allemaal eens zijn geweest), geboren in 1891, die in 1924 als enige vrouwelijke wielrenster de Giro d’Italia uitreed dat jaar. Of… ja… uitreed. Ze hebben haar in koers gehouden. Haar naam was Alfonsina Strada, gehuwd met Luigi Strada, van beroep wielrenner. Waar je mee omgaat, wordt je mee besmet. Ze had vóór die Giro al 36 wedstrijden gewonnen, dus een krabber was ze niet. Dat was de grote baas van de Gazzetta dello Sport, Emilio Colombo ook opgevallen. En nodigde haar uit om mee te rijden. Haar mannelijke collega’s vonden het eigenlijk niks . Die Giro telde 12 ritten en was totaal 3.613 km. Ze kwam binnen op 20 uur van de winnaar. In rit 8 kwam ze te laat binnen. Dat kwam in feite doordat ze haar stuur brak. Mede om die reden en ook natuurlijk omdat het mooie publiciteit trok, mocht ze buiten mededing de volgende dag toch verder. In 1925 wilde ze weer. Maar het peloton zag het niet meer zitten. Alfonsina vertrok naar Parijs en werd een kermisattractie. In een soort steile wand race act. Na de dood van haar man, hertrouwde ze met een mekanieker en samen runde ze een fietsenzaak. Ze overleed plots in 1959.

Ik kwam op strada al zoekend op het internet tegen vanwege het fietsje wat vorige week op mijn pad kwam. Ik ruilde het top-om voor mijn Motobecane -ook jeugdracefiets (24 inch wieltjes)- welke ondanks dat het een jongensfiets betrof toch een winkeldochter dreigde te worden. Het is een Minestrini met zelfs maar 16 inch wieltjes. En het zou er eentje moeten zijn van tussen 1950 en 1960. Voor het Manubri Schierano Torino stuurtje worden op de Italiaanse equivalent van marktplaats.nl fikse bedragen gevraagd. Ik ga niet ontkennen dat uit die periode niet hele mooie dingen afkomstig zijn. Minestrini – bici da strada per bambini. Bellisima. 🙂

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.