DNF…

Menig ProContinental-team leeft op de publiciteit dat het krijgt in wedstrijden waar zij een wildcard voor gekregen hebben. Dat gold ook voor Delko-Marseille Provence-KTM afgelopen jaar in Parijs-Roubaix. Tussen de wereldtop stond de blauwe formatie daar aan de start om de grootste kasseienwedstrijd ter wereld te betwisten. Kansen op de overwinning waren er nauwelijks, maar toch wist de ProContinentale ploeg zijn stempel te drukken op de wedstrijd.

Dat deden zij niet door een goede uitslag neer te zetten – Gatis Smukulis was op een 75ste plaats op een kwartier van winnaar Peter Sagan de beste renner van de ploeg – maar door renner Evaldas Šiškevičius, die op heroïsche wijze de wedstrijd wist uit te rijden.

De bezemwagen passeerde de Litouwer na 230 kilometer koers: fin de la course! Toch weigerde Šiškevičius in te stappen. Slechts 30 kilometer lag er nog tussen hem en het Vélodrome in Roubaix in en dus ging de Litouwer door. Ruim een uur na de binnenkomst van Peter Sagan werden de poorten van de wielerbaan nog eenmaal opengedaan voor een coureur. Hoewel er did not finish achter de naam van Šiškevičius staat, weet hij zelf wel beter; hij reed Parijs-Roubaix uit.

Zie bijgaand filmpje maar eens:

 

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Binnenkort…

… in dit theater. Wij hebben binnen afzienbare tijd wat nieuws te melden op Haagse Hangoren. Nog even geduld, we houden het nog even geheim. Het is geen bidon collé, maar het plakt wel. Dus vooral fietsliefhebbers… stay tuned…

En… binnenkort nóg meer nieuws te melden. Het houdt niet op. Die de naam van dit weblog wederom geweld gaat aandoen… stay tuned…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Eindelijk…

… gerechtigheid. Op de rammenshow van de NHDC (Nederlandse Hangoor Derg Club) heeft nu eens een échte dwerg gewonnen. Al sinds het ontstaan en erkenning van de NHD in 1964 is er rumoer wat het gewicht hoort te zijn. Je zou zeggen dat de Standaard raadgevend is. Toch zit er veel ruis op de zender, en wie wat wenst. Afgelopen weekend zat ik toevallig oude Avicultura’s te lezen en daarin gaf in 1976 destijds een autoriteit als keurmeester Coen Gelein aan dat de hangoordwerg naar 1,5 kilo zou moeten. Het is nooit gelukt, en gaat binnenkort ook echt nooit meer lukken. Daar heeft het alle schijn van. Er is al jaren een tendens in de liefhebberij en in de speciaalclub onder fokker naar zwaarder. Voor mij dé reden om met dit overigens mooie ras te stoppen destijds. Ik voelde de bui al aankomen, toen. Op de valreep wint u nu een pracht van een 3 jarig hangoortje van 1515 gram de rammenshow 2019 van de speciaalclub. De keurmeesters konden er gewoon niet omheen. En konden deze dwerg erg waarderen. Een heel goede en gerespecteerde keurmeester als bijvoorbeeld Martin Kok was zelfs (terecht) lyrisch over dit mooie kleine diertje. Tijdens de jaarvergadering ging echter zeer tegenstrijdig een overgrote meerderheid akkoord met een voorstel om het maximumgewicht te verhogen naar 18 ons. Met instandhouding van het minimumgewicht van 1.250 gram. Gewichten in dit ras zijn als gezegd altijd al omstreden geweest, en de mondialisering van de sport heeft met zich meegebracht dat we oortjes zijn gaan laten hangen naar de Europese Standaard. Naar goed Duits voorbeeld. Waar vroeger werd gesteld dat Europees gezien de standaard van het land van oorsprong (Nederland dus) gerespecteerd zou moeten worden. En ook onze KLN standaardcommissie heeft in al haar wijsheid alle speciaalclubs te kennen gegeven zich te beraden over de Europese Standaarden aangaande de rassen. In een echt helemaal nietszeggende brief geven ze dit aan.

Over Standaard gesproken, we hebben qua tijd nog nooit zo lang op een nieuwe Standaard voor konijnen moeten wachten. De laatste dateert alweer van 2007. Bij mij puilt deze uit van de jaarlijkse wijzigingen. Normaal is door de geschiedenis heen altijd een periode van zo’n 6 tot 9 jaar gebruikelijk geweest. Nu zijn we echter al bijna 12 jaar verder. Ik voorspel dat er misschien geen (gedrukte) Nederlandse konijnenstandaard meer zal gaan komen. We zullen het in de toekomst mogelijk moeten gaan doen met digitale versies, waarbij je wellicht slechts toegang krijgt tot die van je eigen ras. Het overzicht in konijnenland is dan zoek. Als er nog een gedrukte gaat komen, dan zal dat wellicht een Europese (lees: Duitse) zijn.

Een dikke proficiat aan Chris Ruijters, een oudgediende in hangoortjesland. Een van de laatste der Mohikanen, als fokker van dit mooie kleine exemplaar. Een foto zult u zelf moeten zoeken. Ik wil me niet (meer) branden aan mogelijke auteursrechten, want in het verleden is daar nog wel eens geouwehoer over geweest daar. De foto hier is van een 2 jaar oud eigen diertje van laag gewicht en al eens eerder in een blog gebruikt. Chris is een fokker waar de club trots op mag/moet zijn. Ik heb pas de jubileumuitgave van het 25 jarig bestaan onlangs samen met veel NHD archief materiaal weggegooid, waarin een interview van zijn hand stond met Adr. De Cock, de createur van het ras. Ik heb regelmatig telefonisch contact gehad door de jaren heen met Chris, en dus ook gisteren vanwege dit heugelijke feit van afgelopen weekend. Helemaal leuk is dat Chris in de Europese klasse (ja, die bestaat tegenwoordig helaas) ook een diertje had ingezonden, een eveneens overjarig rammetje van nu 12 ons. Voor de Nederlandse standaard zou deze vanwege zijn gewicht een “O” krijgen. Vreemd genoeg is de bandbreedte van de Europese Standaard veel breder, en is 12 ons daar het minimum gewicht. Of je dan ook een statement maakt voor een echte hangoordwerg, met zo’n kleintje, die in de internationale klasse ondanks zijn (lage) gewicht toch nog een redelijk predicaat kon genieten, een G was zijn deel.. Chapeau Chris. Verder nieuws van het NHDC front (wat ik normaliter eigenlijk niet meer zo volg) dat het bestuur van de speciaalclub grote veranderingen staat te wachten. Secretaris Peter de Groot blijft nog één jaar aan als secretaris en werkt in de tussentijd een nieuwe in. Peter is dé drijvende kracht achter de speciaalclub. Al heel veel jaren. Zonder andere mensen (als bijvoorbeeld de heer Jos Janssen) te kort te willen doen. Een grote pluim voor Peter, en een lintje in april zou echt op zijn plaats zijn. Voor wat betreft de échte kleine hangoordwerg is het denk ik nu wel een beetje R.I.P.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Modificatie…

Zoals in de wielersport gebruikelijk is de doorgaans bezeten wielrenner maniakaal met zijn materiaal bezig soms. Van Eddy Merckx is bekend dat hij van de millimeter was, en bijna met een duimstok in een van zakken van zijn koerstrui rondreed. Ik ken er ook die het geen moer interesseerde, als het maar draaide. Die gingen er meer praktisch functioneel mee om. Het eeuwige midden zal wel de goede attitude zijn, schat ik in.

Ik durf te beweren dat ik nog altijd bijleer, en dat de hobby sleutelen aan fietsen nu juist zo leuk. En als het eens een weekje minder leuk is, dan maken we het wel leuk, toch? Het zijn soms de kleine dingen die het doen. De aerodynamica verbeteren, het gewicht verlagen, slijtage te beperken, gebruiksgemak te vervolmaken. Vooral dat laatste, want is het niet zo dat gezegd wordt: “Gemak dient de mens”. Dat lijkt een synoniem voor het kiezen van de weg van de minste weerstand, maar dat hoeft niet altijd zo zijn. Ik ben zelf voortdurend op zoek hoe het -nog steeds geestdodende- dagelijkse avondlijke ritje op de hometrainer naar een next level te tillen. Zo was dat een poosje terug tegelijkertijd -hoezo mannen niet multitasken- tijdens het fietsen erop ook het spelen van een spelletje patience op de tablet. Ik ben thans al op het niveau dat ik gemiddeld meer kilometers maak op die fiets die niet vooruit komt, dan in onze auto. Oké die laatste gebruik ik dan tegenwoordig ook maar zo’n beetje een keer in de zeg drie weken. Nu heb ik iets bedacht om niet telkens naar de bidon water te hoeven rijken op de tafel naast de hometrainer. En dus heb ik een bidonhouder aan de hometrainer bevestigd. U ziet, ik zit niet stil, en grijp echt alles aan…Modificatie is optimalisatie…

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een scheve schaats…

Of eh… eentje… Onze (ja ook mijn) wielersport heeft vanuit de historie altijd al de naam waar dopinggebruik doorgaans gemeengoed was. Steeds vaker blijkt dat dit toch ook wel een misvatting is. We hadden er allemaal in ons koude-kikker-schaats-landje geen goed woord voor over hoe Russische schaatsers aan de doping waren geslagen en nagelden ze volgaarne aan de schandpaal. De Nederlandse schaatsers voorop. Nu vorige week blijkt dat doktoren die Nederlandse schaatsers op oneigenlijke gronden astma medicijnen hebben verstrekt. Medicijnen die -logischerwijs- alleen voor mensen zijn bestemd die ook echt astma hebben. Een van de drie schaatsers die nu een boekje open hebben gedaan over wat er in de periode 2000 tot 2010 gebeurde, vertelt dat een longarts uit het Heerenveense ziekenhuis Tjongerschans de diagnose astma op papier zette, ongeacht de uitslag van de te ondergane longtest van de schaatsers. “Je hebt het niet nodig, maar we kunnen ervoor zorgen dat je het wel nodig hebt“, zo werd verteld door die schaatser. We hebben het over het middel salbutamol. Weet u nog… wat ook al eens gevonden werd in de puffertjes van ons aller Froome.

Medisch directeur Cees-Rein van den Hoogenband van de sportkoepel NOC*NSF weet te melden dat relatief veel Nederlandse schaatsers astmamedicatie gebruiken. Het zou gaan om 80 tot 90 procent van alle langebaanschaatsers. Ter vergelijk, van de hele Nederlandse bevolking gemiddeld slechts 10 procent astma-achtige klachten heeft. Us Rintje Ritsma en analyticus Erben Wennemars zwakken het in een vraaggesprek bij de NOS maar een beetje bagatelliserend af. De lucht in die ijshallen zou onder andere zo droog zijn, omdat al het vocht naar het ijs zou trekken. Lulkoek.

Ik breng nog even in herinnering hoe ik hier tekeer ben gegaan over de schildkleurmedicijnen die misbruikt werd door de zelfde categorie sportbeoefenaars. Ik relateerde dit naar mijn jongste kleindochter en mezelf. Schandalig dat er op deze schaal misbruik gemaakt wordt door onoorbaar medicijngebruik.

En als je zo mijmert over de schaatssport in combinatie met -noem het maar doping- dan schiet me zo weer een bericht te binnen van vorig jaar november, dat er urinestalen zo maar (!?) zijn verdwenen in 1985. Die van Ria Visser en Yvonne van Gennip, en dat dan pas 33 jaar later boven water komt. En dan kan er afgelopen weekend nog zo’n mooi wereldrecord worden geboekt door publiekslievelingetje Kjeld Nuis. Zijn vriendin Jill zal er anders naar kijken. Kjeld zei hun relatie op. Dan moet je toch wel heel stevig in je schaatsschoenen staan als je dat zo maar naast je neerlegt. De knop om, en hoppa een wereldrecord. Sporters zijn soms asociaal narcistisch bezig.

Nee, schaatsen… ik kan er even niet zuiver naar kijken, sorry. Voor mij is de glans van al die Olympische en andere medailles er al aardig af. 😦

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ken je die mop van…

… de 66e Ronde van Zuid-Holland? Die finishte niet! 143 renners vertrokken gisteren van het Kijkduinseplein om 13:00 uur. Er stond een fiks windje, en natuurlijk merk je dat daar aan zee altijd meteen. En erger. Storm zorgde ook voor afgewaaide takken verder het binnenland in. Een klap onweer erbij maakte het er niet leuker op. 30 man was er bij Ter Aar zo’n beetje nog in koers, toen de jury besloot de wedstrijd te annuleren. Onder begeleiding werden de karavaan naar Kijkduin gebracht. Menig renner leed aan onderkoeling, begreep ik uit een radio-interview met de ploegleider van Westland Wil Vooruit. Aan de gebruikelijke beslissende Maasdijk als scherprechter zijn ze nooit toegekomen. Afgelasting van een wielerwedstrijd. Ik kan het me niet herinneren het ooit eerder te hebben gehoord. Wel van ingekorte etappes vanwege de sneeuw en zo.

Het was zaterdagmiddag dus slecht weer, want bij goed weer had ik misschien toch (als andere jaren) bij de finish gaan kijken. Ook al klaarde het later in de middag een beetje op, heb ik me verder maar comfortabel vermaakt met de uitzending op TV van de Strade Bianche. We moeten het voor wat betreft de Ronde van Zuid-Holland hier voor deze keer doen met een -ook niet van overdreven activiteit getuigende- eigen foto van 2014 alweer, onder betere weersomstandigheden. Overigens werd om dezelfde (weers)omstandigheden de Omloop van Strijen voor de dames deze zaterdag afgelast.

Vandaag -zondag- de 45e CPC loop, ik hoop voor de lopers op beter weer. Het gaat door, mogelijk zijn er aanpassingen vanwege weersomstandigheden (stand zaterdagavond 22:00 uur.).

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Emma weer…

Daar was Emma weer in de mail.

Hoi Marco,

Wil jij zelf bepalen waar jij je fitness apparaat neerzet? En wil jij lekker buiten je cardio training kunnen doen wanneer het zonnetje schijnt? Dan zijn onze nieuwste fitness apparaten perfect voor jou!

Het begint nu echt een beetje op stalking te lijken met die Emma van Decathlon. Dat is niet haar achternaam hoor, maar zeg maar haar al dan niet digitale baas. Onlangs verleidde ze mij om te gaan mountainbiken. Waarvan hier akte. Waarop ze me eigenlijk helemaal niet over hoefde aan te spreken, dat deed ik immers al. Al is het dan toch met bij voorkeur fraai weer. En nu wil ze weer dat ik binnen blijf. Niet te volgen, die meid. En blijkbaar weet ze dat ik daar ook wel van ben. Op mijn eenvoudige maar geluidloze hometrainertje die -belangrijk- dus geruisloos op magnetische wrijving werkt, elke avond mijn kilometertjes makend en calorietjes verbrandend. In november jl. wist ik u hier te melden wat de score toen was voor de dagelijkse etappe; 100 calorieën, 7 kilometer en/of 13 minuten. Wat er maar het eerste op het display voorbij kwam. Op het moment ligt het ongewild iets hoger, heel exact weet ik het niet. Ik houd er namelijk geen dagboek en/of statistiek van bij. Topsport laat zich niet altijd in statistieken vangen. Maar 150 slash 10 slash tegen de 20 (minuten) (of meer) komt regelmatig voor. Duidelijk is wel dat ik er voor straf niet af mag stappen als ik niet het spelletje Patience op mijn tablet heb uit kunnen spelen. Bidonneke koud water erbij en gaan… Als bij echte etappekoersen las ik zo nu en dan al of niet per ongeluk een rustdag in. Per ongeluk soms ja, gewoon vergeten dan die dag. Maar ook soms bewust gespijbeld, zonder rechtvaardiging in de vorm van een klimaatbetoging als alternatief, of in een geel hesje gaan paraderen. Als ik normaliter weer regelmatig buiten op de mountainbike heb gezeten, ben ik voor die dag ook al verontschuldigd. Of naar het andere eind van de stad ben gefietst. Ook goed. Want het is namelijk niet elke dag eenvoudig om de juiste discipline op te brengen. Dat ging nog wel toen ik jong en ambitieus was. Nu echter niet meer, er is immers geen eer meer te behalen, behalve het algemeen goed bevinden en de kilootjes in bedwang houden omwille van de diabetes. Het moet… dus… Want een contract bij Team Novo Nordisk zit er niet meer in. Ook dit pro team onder die vlag kent alleen maar renners die met diabetes zijn behept. Dat is een voorwaarde voor lidmaatschap/contract. Goede zaak. Echt potten breken doen ze (begrijpelijk) niet, maar zo nu en dan zit er een in het goede deel van de uitslag. Het gaat niet altijd om de prijzen. Chapeau. 🙂

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen