Één cent…

bron foto: Van Helden Relatiegeschenken.

Zware bergetappe…pff… Aankomst bovenop…pff… Hotel en/of ploegbus dus beneden… pff… Ja, da’s pas afzien. De winnaars worden gehuldigd, moeten plichtplegingen verrichten bij de aankomst en gaan vaak per heli weer naar benee. De doorsnee mindere goden, heren coureurs, worden dan snel na aankomst een handdoekje om de nek gewikkeld, dikker truitje aan en met een soort aanvoerdersband om de bovenarm én met een fluitje om de nek op weg gestuurd naar beneden. Die armband om te identificeren dat ze deelnemer zijn en enigszins “bevoorrecht” zijn om zo geruisloos mogelijk naar beneden te mogen abfahren. De vele vrijwilligers banen dan -zoveel mogelijk- een weg voor hen. Het fluitje doet de rest. Hopen we/ze. Ik weet niet wat linker is, een afdeling in volle koers, waar ze allemaal toch (min of meer) met de neus dezelfde kant op staan, of in d’n afzink naar beneden tussen ploegwagens, vrachtwagens, genodigden, motards, supporters, … en wat dies meer zij. Ook soms nog wel een enkeling de andere kant op, weer naar boven. Kortom tweerichtingsverkeer. Moet er niet aan denken. En die kreurs… een fluitje van een cent…

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Winkans 2…

Reminder… Zie vorige bericht…

U heeft nog de hele dag om in te zenden.

isabellanhd@hotmail.com

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Winkans…. !!!

Om de mooie Tour 2019 resultaten (nu al) van Jumbo-Visma te vieren, mogen wij jullie melden dat wij als ambassadeurs van de firma Pro Bike Sticker een kortingscode voor een (gratis) Premium setje naamstickers (t.w.v. € 21,95) mogen weggeven. Mogelijk gemaakt door Pro Bike Sticker dus. Fantastisch toch? Ook een beetje om onze afgeronde verhuizing een feestelijk tintje te geven.

Waarmee je dus precies zo’n setje als gele trui drager Mike Teunissen in je bezit kunt krijgen, en op fiets, helm of wat dan ook kunt plakken. Maar dan wel met je eigen naam natuurlijk. Die Jumbo renners (of althans hun fietsen) zijn ook allemaal voorzien van stickertjes door deze firma. En je ziet, je gaat ermee als een speer.

Om te onderstrepen dat je meestal een vorm van geluk nodig hebt om iets gratis te bemachtigen door vaak een nietszeggende (soms eenvoudige) oplossing van een vraag te beantwoorden doen wij van Haagse Hangoren het gewoon eigenwijs lekker anders.

Iedereen *) die dit leest maakt kans. Stuur gewoon een mailtje zonder poespas naar ons en je doet eenvoudig mee. De rest wijst zichzelf, als je wint. Uit de “goede inzendingen :-)” loten wij de winnaar. Je hebt tot en met a.s. dinsdag 9 juli de tijd. Want misschien is Mike zijn gele trui dan al weer kwijt (we hopen niet natuurlijk). Dus wees op tijd.  (10 juli begint om 00:00 uur.)

*) Over de uitslag kan niet worden gecorrospondeerd (behalve door mezelf natuurlijk weer) en alle medewerkers van dit weblog zijn uitgesloten van deelname. De enige restrictie is wel dat U een Nederlandse ingezetene moet zijn.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Opa weet raad…

We hebben het hier wel eens vaker gehad over ongewenste bioculturen die in gebruikte bidons opdoemen. Ik stuitte (per ongeluk kan ik dan net weer niet zeggen) op zelfs forums (in het Latijns fora) waar dit hevig onderschatte probleem als bijna voor de Wereldgezondheidsorganisatie van de Verenigde Naties aan de kaak wordt gesteld. Of aan de tand wordt gevoeld. Fysiek in elk geval in die buurt, waar ook de bidondop meestentijds naar toe gaat met het doel te laven. Ik voel dat ik het iets te dramatisch maak, wellicht gevoed (?!) door de toonzetting in die berichten. Sommige mensen maken ook problemen waar ze dus niet zijn. Maar ik doe gezellig mee en sluit me aan, alhier.

Zwarte spikkeltjes in een bidon zijn een signaal dat deze bidon zijn beste tijd heeft gehad. Punt. Het zijn bacteriën die de kop opsteken. Je kunt op tal van manieren de strijd met ze aangaan, zo blijkt. En dat terwijl tegenwoordig een bidon toch makkelijker te reinigen is dan in mijn “glorietijd”. Toen een bidon overigens nog gewoon drinkbus werd genoemd. Een enkele Belgische Tv-commentator maakt zich heden ten dage nog wel eens argeloos schuldig aan die terminologie. Drinkkruik zelfs soms, om het nog middeleeuwser te maken. En dan heb ik toch al weer over de kunststof exemplaren, in navolging van de nog veel vroegere aluminium exemplaren. Plastic exemplaren toentertijd in nagenoeg alle kleuren voorradig zolang het maar wit was, als een metafoor op Henry Ford’s zwarte automobielen. Die witte bussen gingen een schijnbare eeuwigheid mee. We hadden nog geen hyper sportdrankjes en voor een min of meer échte dorstlesser waren we aangewezen op kouwe thee. Het looizuur in de thee zorgde dan echter op den duur voor een andere “tint” van de bus, die van binnenuit ontstond. Groeide, zo u wilt, door door het semi-transaparante wit heen, de wijde wereld in. Maar in feite wilde je eigenlijk geen oogopslag wagen door in de toen nog nauwe halsopening naar binnen te gluren.

Van welk basismateriaal dan ook toen, aluminium noch plastic, die krappe opening heeft toen mijns inziens nooit ten doel gehad daadwerkelijk toegang te verschaffen om van binnen grondig te reinigen. Een afwasborsteltje kon er immers niet in. Maar och, ze waren er dan ook niet voor gemaakt, om een eeuwig leven te lijden. Je mikte ze gewoon weg en ja, er zijn er waarvan ik achteraf dus spijt heb gehad dat ook te hebben gedaan. In het hedendaagse moeten we zorgzamer met het milieu (en dus met bidons) omgaan klaarblijkelijk. Als ze “op” zijn moeten ze als het even kan toch nog een nut dienen, al is het maar een ondefinieerbaar gerecycled onderdeel uitmakend van een tuinpaaltje of zoiets. Zo niet, dan zijn ze toch zelfs al biodegradable geworden. Self destructed zo gezegd. Misschien zijn de zwarte spikkeltjes wel een leuke opstap er naar toe. Ze helpen die natuur een handje, als het ware. Maar op die forums lees ik dus nu van allerlei (ongevraagde) oplossingen. Daar waar ik zelf nooit verder gekomen ben dan (ingeval een nieuw vers fabrieksexemplaar met dito geur en smaak) een nachtje overstaan met warm water met een toegevoegd schepje zout ter zuivering. Nu lees ik ter spikkel-bestrijding zelfs van chloor. Niet al teveel hoop ik, want dan zijn dezelfde zwarte spikkels aan de maagwand waarschijnlijk ook aan de beurt. Maar ook… steradent tabletten. Afwassen kan met de brede openingen van tegeswoordigs makkelijk zat. Het afwasborsteltje kan er met gemak doorgang vinden en in alle hoekjes komen. De doppen zitten tegenwoordig bij de meeste fabricaten los gekoppeld van de fles zelve, daar waar ze vroeger met elkaar verenigd wilden zijn met een soortement verbinding. De kurk met een touwetje aan de fles. Maar nu kunnen ze dus van elkaar gescheiden ook in de afwasmachine lees ik. Bij ons thuis is dat helaas om praktische redenen onmogelijk, en om ze nu mee te gaan nemen naar familie die dergelijke moderne keukensnufjes wel bezitten gaat me iets te ver. Van die futuristische kranen van Quooker schijnen ook heel effectief te zijn. Maar ook die investering gaan we dus niet doen.

Flesjes van de konijnen en cavia’s -ik gebruik sinds jaar en dag liever van die tankjes (als hier links weer gegegeven) met drinknippels)- met oorspronkelijk zo mogelijke nóg krappere openingen dan de oude drinkkruiken deed ik voorheen vullen met een laagje warm water en dan met wat rijst of een gootsteenkettinkje schudden om een shake te maken met een onbestendig kleurtje tot gevolg hebbend waarna na lozing het (transparante) flesje weer als nieuw was.

Overigens lees ik van de ervaringsdeskundigen dat Tacx bidons weer niet tegen de afwasmachine kunnen. Ze schijnen ervan te gaan lekken. Als gezegd, ik kan die ervaring niet delen. Van concurrent Elite is er het type Hygene bidons die gemaakt zijn van een speciaal type kunsthars dat minder poreus zou zijn, en waar dus de spikkels minder grip op schijnen te hebben. Toch even terug naar mijn persoonlijk Wassenaarse favoriet Tacx. Waar ik dan ook écht de ultieme oplossing in zie. Bij d’n (ook favoriet) Action hebben ze momenteel Tacx bidons te koop (getuige het model Shiva, vergezeld ook nog van onmiskenbaar duidelijke witte opdruk) voor het luttele bedrag van € 1,59 per stuk. Hoe kunnen ze het er voor maken. In Nederland! Ze zijn er in blauw, rood, zilver (ik zeg grijs) én …. zwart. Heel praktisch zullen in die laatste de zwarte bacterie-spikkels niet waarneembaar zijn. Problem solved. En anders sowieso op tijd wegmikken is het devies als zevies worden. Jammer genoeg kwam ik er vorige week bij aanschaf nét iets te laat achter, want van 15/05 tot en met 21/05/2019 waren ze zelfs maar € 1,29 per stuk. Jongens, doe er je voordeel mee… 🙂

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

NK…

Staat voor Nederlands Kampioenschap. Dit jaar staat het voor mij voor Niet Kampioenschap. Niet aan de start zullen staan de coryfeën: Mathieu van der Poel, de glorieuze winnaar van vorig jaar. De sprinter Dylan Groenewegen. Klassementsrenners als Steven Kruijswijk, Bauke Mollema, Tom Dumoulin, Robert Gesink laten verstek gaan. Maar ook geen superknechten als Wout Poels, Dylan van Baarle en Sam Oomen. Welke laatste overigens met rugnummer 18 aanvankelijk wel nog op de startlijst stond van de KNWU. Officieel mogen volgens de reglementen van de KNWU renners die niet aan het nationaal kampioenschap deelnemen niet worden geselecteerd voor het WK. Bondcoach Koos Moerenhout krabbelt echter achter zijn oren en terug. Want hij wil van der Poel wel meenemen. En die wil zelf ook. Het parcours in Harrogate, Sheffield schijnt op zijn lijf te zijn geshreven. Kort en goed, al de genoemde renners hebben als het aan hen ligt een legitieme reden om niet mee te doen. Regeltjes zijn er om van af te wijken denken ze. Nog niet in mijn tijd. Mij zit de non-deelname aan de cyclocross van Son en Breugel ergens in de vroege jaren 80 nog dwars. Ik heb het hier wel eens verwoord hoe ik me voelde.

Ik heb er dan ook heel rancuneus geen goed woord voor over voor genoemde coureurs die niet wensen te starten. Ze vinden het klaarblijkelijk niet interessant meer om een heel jaar in het rood-wit-blauw te mogen rijden. Of ploegen die de kampioenstrui degenereren tot een aanfluiting zoals zelf de kampioen van twee jaar terug, Ramon Sinkeldam, (wel aan de strat overigens) zo overkwam. We gaan Frankrijk achterna, waar slechts heel beperkt reclame op het kampioenstricot mag staan. Alhoewel ook die regels zijn gedecimeerd tegenwoordig. Vroeger mocht er geen enkele commerciële uiting op staan. Voor veel ploegen een reden om hun renners aan te sporen tijdens het kampioenschap om vooral geen kampioen te worden. Die kant gaan we op. Bah. 😦

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Grote beurt…

In het Engels een gypsy, in het Frans een gitane. Zigeuner dus, de vooroordelen over deze bevolkingsgroep zijn niet van de lucht. Rondtrekkend volk. Maar ook een Frans fietsmerk. Een van de weinige die glorierijk de Oosterse invasie wist te overleven. De geschiedenis van Gitane begint in 1923 toen smid Marcel Brunelière (1893-1973) voor zichzelf begon. Hij repareerde onder andere landbouwvoertuigen in Machecoul. Wat later ging hij ook fietsonderdelen maken en begon ervan fietsen te assembleren voor merken als G.M.B. en Marbru. In 1930 vond hij het tijd voor zijn eigen merk onder de naam Gitane. Vanaf 1953 kwamen daar ook brom- en motorfietsen bij. De bedrijfsnaam werd (een mond-vol) in 1960 S.A. Micmo Cycles Gitane des Cycles & Motocycles Machecoul, Loire Inf. maar de fietsen bleven Gitane heten. In 1974 nam het grote autoconcern Renault 30% van de aandelen over en in 1976 was het zelfs tijd voor de volledige overname. Marcel was inmiddels allang overleden. Door baas Georges Besse werd Micmo in 1985 verkocht en ging het zelfstandig verder. Sinds 1992 is Micmo samen met Cycles Peugeot en het Spaanse BH de Cycleurope group. Die samenwerking was opgezet om de genoemde Aziatische concurrentie het hoofd te bieden. Gitane is historisch vooral bekend als (materiaal)sponsor van wielerploegen. Nu sponsort het geen professionele wielerploeg meer. Maar het lijstje klasbakken die op een Gitane hun successen boekten is legendarisch. Zoals onder andere Jean Stablinski (1953-1955 + 1963-1965), Rudi Altig (1960-1964), Jacques Anquetil (1963-1965), ook onze eigen Joop Zoetemelk (1973) die in dat jaar ook Nederlands kampioen werd op dit merk, Lucien van Impe (1974-1976), Bernard Hinault (1975-1983), Greg LeMond (1981-1984) en Laurent Fignon (1982-1988). Geen misselijk rijtje, geen misselijk fietsje.

Juist voor onze verhuizing kon ik het niet weerstaan om voor Haags weinâgh beslag te leggen op een grijze (niks mis mee) Gitane model Criterium 1817. Dat laatste is natuurlijk niet zijn geboortejaar. Dat is 1978. Ik kocht de fiets van een jonge (1982) Haagse huisvader uit een gegoede Haagse buurt. Twee jonge dochters, waarvan ten minste eentje –net als onze oudste kleindochter– een hockeymeisje moest zijn, getuige de aantallen sticks in de gang. Sportief gezin, want de papa en mama hadden ieder een hele fraaie, redelijk recente Trek in de schuur staan, zo bleek. De oude -van zijn vader geërfde- Gitane was voor papa de voorganger van die Trek geweest. Hij wilde er nu dan wel van af, ten faveure van wat (wellicht door hockeymeisjes opgeëiste) ruimte in de schuur. Maar hij zou het wel leuk vinden als deze naar een liefhebber zou gaan. Zijn gebed is verhoord. Amen. Vanwege drukke andere bezigheden gepaard gaand met onze verhuizing is het er nog niet van gekomen deze zigeuner eens stevig aan te pakken. Momenteel hangt hij op de zolder, in het deel wat je dan wel geen mancave mag noemen, maar het in feite toch wel is. Maar nog zat werk dus. Later pas ook aan deze fiets. Gitane’s zijn een geduldig, bijna uitstervend ras. Bij controle bleek dat behalve vijf missende spaken achter de velg aldaar ook nog eens fikse scheuren vertoonde. Anticiperend daarop heb ik bij een collega kleindierfokker annex retro-wielerzot juist voor vertrek uit het Westen al een vervangend (maar wel -ander- Frans) draadvelgje opgehaald. Ten minste een van de twee toch al ooit eerder vervangen Hutchinson bandjes gaat het niet echt lang meer houden, zo lijkt het. De zadelpen heb ik in Den Haag al noodzakelijkerwijs moeten inkorten, juist voorbij het knikje dat het ooit eens opliep. Een van de weliswaar weinig non-Franse onderdelen. Het is een onbekende Italiaanse opmerkelijk dunwandige, vandaar de knik dus. Één (kunststof, helaas) toeclip hing er maar wat zielig bij. Racepedalen met verbogen reflectors, het moet niet kunnen. Die blinkertjes zullen de vervoltooïng niet gaan halen, beloof ik je. Geen toeclipsriemen aanwezig overigens. Die zullen wel eens ergens anders dienst hebben gedaan, bijvoorbeeld om een reservebandje onder een zadel van een van die twee Trek’s te herbergen. Ik heb nog op voorraad. Een hevig verroeste dorstig versleten ketting, waarbij het maar de vraag is of het 6-vit Maillard pignon achteraan nog wel een nieuwe ketting zal gaan accepteren. Dat lijkt uit te lopen op een ongelukkige liefde. Maar er liggen gelukkig -via Tinder– hier nog wel wat nieuwe Japanse equivalenten voor een nieuwe dynamische aandrijftrein-romance. Roest ook op het frame en de diverse onderdelen. Om te zien wat er dienaangaande aan aluminium corrosie onder het stuurlintje verscholen ging, dit uiterst secuur operatief met een mesje moeten verwijderen. Ik heb nog wel nieuw van omstreeks die era, net als een setje -wellicht iets te moderne- stuurdoppen. Ook daarvan was er immers nog maar eentje (Italiaanse Cinelli) aanwezig. Van het (veel jongere, ook niet-Frans) Gazelle (!!??) zadel vielen al spontaan wat versierselen af. Ook die keert niet terug. De wel van origine Franse Zéfal bidonhouder zit met ty-wraps (!!??) aan de verkeerde buis vast. Gaan we iets op bedenken, want de originele klembandjes kom je nagenoeg niet meer tegen. De eerste de beste twijfelachtige Lidl, Aldi of nog-erger fiets is tegenwoordig al uitgerust met nokjes voor een bidonhouder. Van veel belangrijkere orde is dat zowel zadel- als stuurpen los kunnen. De eerste had ik vooraf bij verkoper al gecheckt. Anders ging de koop niet door, had ik al “gedreigd”. Die van het stuur had iets meer “aanmoediging” (iets met Dieu) nodig. Hoe dan ook, geen last van de zogenaamde “kouwe las”, als gevolg van de gevreesde corrosie tussen het aluminium en staal. Op de foto zoals ik de zigeuner op een van die laatste Maart-dagen ging ophalen. Op de terugweg naar huis gefotografeerd juist voor de etalage van de firma Bontekoe. Die vroeger het merk ook verkocht, weet ik nog. Het is al bijna nostalgie. De winterbeurt zal niet dermate in de papieren gaan lopen. Op het gemakkie, wat aan de balk hangt roest niet verder. 🙂

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ys en weder dienende…

Het wordt warm komende week is voorspeld, tropisch warm. En toch is er in Friesland nu een Elfstedentocht aan de gang. Met één echte deelnemer. Maarten van de Weijden is een inwoner van Waspik, onderdeel van “onze” gemeente Waalwijk (geboren te Alkmaar, dat dan weer wel), mag ik nu met trots vermelden. Ik meende dat al maar het werd van de week nog maar eens bevestigd in het plaatselijke “sufferdje”, welke lectuur ik net als in het Haagse ook alhier graag mag lezen.

Op het ijs is een inwoner van “ons” Sprang-Capelle (óók gemeente Waalwijk) een redelijke ook wel nationale bekendheid. De inmiddels 50-jarige marathonschaatser Arnold Stam doet ook aan wielrennen. Zoals het een beetje schaatser betaamt, en vice-versa wielrenners die behoren te schaatsen. Goed voorbeeld in de historie Jaap Eden, maar zeker ook de Leidse notariszoon Gerben Karstens. Die dan om het plaatje compleet te maken weer in het naburige Rijen woont. Waar weer een deel van ons klein familieke woont. Gerben is daar echter ook vaak niet, want is ook een fervent zeezeiler. Als hij echter wel in Rijen vertoeft verdoet hij graag zijn tijd aan knikkeren-zonder-te bukken-voor-volwassenen ofwel den edelen golfsport.

Arnold Stam heeft 3 zonen, waarvan er twee de leeftijd hebben om in dezelfde categorie als pa te mogen fietsen. En dat deden ze dan ook onlangs (11 juni) met zijn drietjes in Lieshout, het Bavaria-dorp verderop in de provincie. Vadertje Arnold werd 11e, de 19-jarige zoon Maikel 6e, en zijn twee jaar oudere broer Danny werd 9e. En de allerjongste zoon Remco werd eerder op die dag in een andere categorie zelfs de winnaar in de Bavaria-ronde aldaar (nieuwelingen / 15-16 jarigen).

Sportief komt het hier dus helemaal goed. 🙂

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen