Lazer op…

Als vaker hier gemeld, vroeger bekommerden wij er ons niet om, hersens. Mogelijk omdat ze destijds nóg minder ontwikkeld waren? Je ging trainen zonder helm. Het wielrennen werd sneller door allerlei ontwikkelingen. Helmen ontwikkelden 1:1 mee. In mijn (actieve wielren-)periode droegen we nog de leren helm die men nu heel foutief -en ik vind stom- worstenhelm noemt. Pas toen het hedendaagse wielrennen na enkele spraakmakende valpartijen met dodelijke afloop actiever de helm begon te dragen, na aanvankelijk veel tegengesputter (lees dit vorige blog nog eens) ging ook ik om. Nog meer omdat mijn kinderen op een leeftijd kwamen dat ze wel eens een keertje met papa mee een ritje wilden maken op de racefiets door het Westland en de duinen. En dus moesten er helmen komen, die -de hemel zij geprezen- toevallig als overjarige modellen toen nét in de aanbieding waren bij de Halfords. Meteen drie stuks (van Lazer) dus. En ondanks dat we die modellen van toen nu zouden verafschuwen moest ik meteen al bij het eerste gebruik mijn eerdere aversie en vooroordeel tegen die “pothelmen” laten varen. Ze zaten a.) véél comfortabeler dan die lakleren dingen waarvan ik eerder jarenlang elke wedstrijd koppijn had gekregen. En b.) veel lichter in gewicht dan ik had gedacht. Dat was ergens begin/midden jaren 00. Onbekend maakte aanvankelijk onbemind.

Afgelopen week ging ik (corona-stay-at-home-en-dus-tijd-zat) eens mijn huidige helm onderhanden nemen. Die van mij, blauw van kleur heeft knalgele bandjes. Heel mooi, maar na een poosje wordt dat toch wat groezelig. De buitenkant van een helm neem je zo met een vochtig doekje af, maar hier moest grover geschut aan te pas komen, dat was zeker. Een flink heet sopje (en daar kan ik slecht tegen) moest de bandjes weer de oorspronkelijke kleur geven. Wat van de helm af kon, ging in onderdelen los mee in het badje. Klep, sluiting/gesp, padding, lampje achterop… Lampje? Oh nee, die niet natuurlijk, net op tijd… Overigens -terzijde- best handig in een donker fietstunneltje en/of in het schemer. Na het drogen heb ik de hele boel weer in elkaar gezet. Dat viel mee, en de helm is weer als nieuw. En dus bedacht ik me dat mijn hierboven genoemde -en afgebeelde- oude grijze Lazer (inmiddels geparkeerd op de kapstok gedegradeerd tot reserve) helm dan ook wel een sopje kon gebruiken. De weliswaar perfect zwart gekleurde bandjes daarvan stonden strak van oud zout zweet, en de padding kon ook wel een verfrissing gebruiken. De schaal van de helm werd weer schoon en ook de bandjes werden weer zoutloos soepel. De padding echter werd wat anders. Het schuim tussen de textielen delen liep er zo uit. En van blijven kleven aan het klittenband was ook geen sprake meer. Het sopje werd er brak van. Enfin, vergaan dus. Zonder ooit gevallen te zijn, aan zijn einde gekomen. Maar de moeite niet waard om nieuwe pads op te sporen. Dan maar geen reservehelm meer. Tussen mijn fietsbeurten in zit altijd tijd zat voor mijn nummer één helm om weer te recupereren. Bovendien, echt nodig was die #2 toch niet meer, en hij was al aardig over de datum ook. Weg ermee dus.

Mijn vrouw vond het wel een goed (en vooral veilig) idee om een nieuwe helm te kopen. Naar de winkel ga je nu niet voor de lol. Ik in ieder geval niet, zelfs niet naar een fietsenboer. Passen? De diameter van mijn hoofd opmeten teneinde de juiste maat te bepalen, lukt me nog wel. Ik wist eigenlijk al meteen wel wat ik zou willen. Het moest een Lazer Blade worden. Die ze tegenwoordig (ook bij Lazer, net als bij andere toonaangevende helmfabrikanten) uitgevoerd hebben met het zogenaamd MIPS systeem. Eentje zonder dat toen nog veiligere systeem had onze zoon een paar jaar terug al gekocht en ik vond dat toen al een erg tof hellempie. Het feit dat profs als die van de Lotto Soudal ploeg ze toen ook al goed genoeg vonden zegt wel wat, toch. Dus dat moest het worden. Tegenwoordig hebben bijna alle fabrikanten wel zo’n MIPS model in het assortiment. Deze was bij 12gobiking aanvankelijk al afgeprijsd van € 199,99 naar € 99,99 en nu zelfs in de aanbieding voor  € 49,99. Dat laat je niet lopen. Maar (sale) dan conform het Henry Ford principe wel in alle kleuren als het maar rood-zwart is. Laat mijn fiets die kleuren nu ook hebben. Met een toefje grijs. Deze helm en mijn kleur haar komen in de buurt als dezelfde combinatie. Boven de 50 euro geen verzendkosten, dus de erbij aangeschafte BBB tool-bidon XL werd zodoende plots in feite een stuk goedkoper. Mooi, dan kan die shame-on-me voor dat doel ouwe afgekeurde en afgeknipte bidon ook weg. Op deze nieuwe “kofferbak” zit een dubbel deksel, die me wel even wat hoofdbrekens kostte. Al dat moderne spul ook, hersenspinsels.

Veilig en voorzichtig iedereen…

Naschrift: Ik kocht de helm online jongstleden vrijdag, kwam zaterdag binnen, en zondag was deze al uitverkocht. Een bestseller dus. Just in time… 🙂

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Plexiglazen penthouse…

Vanwege een overdaad aan tijd in dit corana-tijdperk, komt men al gauw aan zaken toe die je anders waarschijnlijk aan je voorbij zou laten gaan. Bij mij is het trouwens niet wezenlijks anders dan “normaal”. Maar van de week ben ook ik aan het renoveren geslagen. Weliswaar in het caviahok, noem het voor mijn part caviacomplex, wat velen populair een (cavia- en/of konijnen-)flat noemen tegenwoordig. In de afzonderlijke hokken in ons exemplaar kunnen per compartiment best twee cavia’s tegelijk gehuisvest worden. Of een zeug met haar jongen. Van de andere kant moet je dan wel om de haverklap de boel schoonmaken. Twee cavia’s maken de boel immers minimaal dubbel keer zo vies als een enkel exemplaar. Van de week heb ik het topappartement omgetoverd tot een soort penthouse. Om het effe overdreven te brengen. Een dubbel-hok, bestemd voor meerdere dieren tegelijk. Wat ook nog eens snel kan worden heringedeeld in zeg maar tweemaal het enkele appartementsrecht. Ik werd hierbij geïnspireerd door al dat (inmiddels erg duur geworden) plexiglas bij de supermarktkassa’s, die daarmee bij mij min of meer  nostalgische gevoelens van een spoorwegloket oproepen. Alleen het cirkeltje met daarin “praat-gaatjes” ontbreken nog. Om begrijpelijke redenen. Enfin, middels een 25 centimeter hoge plexiglazen schuif, die exact passend gemaakt is op maat van het eerdere vaste tussenschot, worden nu bij ons die twee hokken met elkaar verbonden en/of gescheiden zo u wilt. Een beetje cavia gaat daar normaliter niet overheen. Die blijft liever aan de grond. Alhoewel, een bevriend caviafokker had vroeger in zijn “flats” in plaats van deurtjes schotjes. Hij had heel wat dieren, en dan hoefde hij niet elke keer deurtje-open-deurtje-dicht te doen met voeren. Praktisch. Rond voertijd stonden al die caviaatjes gezellig te “wiepen” over het schotje heen kijkend of er al wat kwam. Terug naar mijn oplossing. Is het schot niet nodig dan is het hoppa… in een beweging naar boven te verplaatsen. Of er helemaal uit zelfs, als het moet. De eerste nieuwe bewoners hoop ik mei aanstaande te verwachten. Als eerst die zeug maar eens “dik” wil worden. Daar kunnen we de beer op aankijken. Wat dat betreft waren mijn konijnen voorheen voorspelbaarder. Daar kon je de kalender op gelijk zetten. Bij die cavia’s blijft het altijd maar een gok, of en wanneer er wordt gejongd. Alhoewel dat op een gegeven moment niet valt te ontkennen, want moeders worden zo bol dat je er soms medelijden mee krijgt.

Blijf thuis achter je eigen schotje… 😉

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

freak…

Mafkees, fanaat, enthousiasteling, ook wel genoemd. Soms geassocieerd met asociaal. In de wielersport heb je ze –vanzelfsprekend– ook. Omdat wielrennen een sport is die omgeven is met techniek trekt het mensen aan die zot zijn van al dat materiaal. Zotter dan van de sport zelve. Vaak is die categorie niets te dol. En het mag/moet daarbij -bij voorkeur- meteen ook een paar centen kosten. Onder het mom, als ik een dure fiets, wielen, broek, trui en/of schoenen in mijn bezit heb en gebruik, dan komt het wel goed. We weten echter allemaal dat dergelijke zaken geen garanties voor succes vormen. Integendeel, je kunt het gebrek aan talent niet compenseren door top materiaal. De drijfveer wordt ermee aangespannen, maar daar blijft het dan bij. Vandaag over “vroeger”, en alles in zwart-wit.

Zelf ben ik begonnen op een “afgetuigde” (in de zin van het verwijderen van overbodige zaken) gewone herenfiets. Zie foto links. Ik kreeg van mijn vader een krom stuur waar ik de koning te rijk mee was. Hij monteerde het (“Goed kijken, volgende keer zelf doen.“) en ik verbeeldde me een wielrenner te zijn.  Pas weken sparen later kon ik me ook een racezadel permitteren, maar bleef tegelijkertijd elke week trouw “ramen likken” bij de lokale fietsenmaker. Dromend van zo’n échte racefiets. Maar zoals alles in mijn leven -ook later in getrouwde status- hoefde ik echter nooit het onderste uit de kan. Tevreden zijn met wat je hebt, werd je vroeger van huis-uit meegegeven. Ik heb altijd verkondigd, als ik van veel gewenste spulletjes maar een klein beetje heb, is het mooi zat. Wij hoeven geen groot huis, geen super de luxe auto, en dus ook niet een heel dure (race)fiets. Sterker nog, ik vind die ouwe stalen brikken vaak meer cachet en uitstraling hebben dan die dure smaakloze carbon gevallen, in doorgaans mat-politie-fietsen-zwart. Ik wilde na het bijvoeglijk naamwoord smaakloze ook kraakloze als superlatief meegeven, maar bedenk me dat dit niet van toepassing is. Ga bij willekeurig rondje om de kerk maar eens in de bocht staan, en zie -maar vooral hoor- de renners eens aangaan ná de bocht. Dof gekraak en andere krasse geluiden doen zeer aan je oren, en bij pure materiaalliefhebbers (let op, geen freaks) pijn aan het hart.

Vroeger ging ik nog wel eens met onze huisvriend en tevens profrenner naar de koersen en veldritten in het land. En vooruit, ook België soms. Soms mocht ik me als tiener dan ontfermen over de reservefiets. Wat ik als een ontiegelijke eer beschouwde. Cees was allerminst een materiaal-freak. Als het maar werkte. Hij vond Mafac remmen net zo doeltreffend als de veel duurdere Campagnolo equivalent. Het deerde hem allemaal niet zo, praktisch ingesteld. En ging met dat fietsenmateriaal om als een timmerman met zijn hamer. Enfin, her en der hier op dit weblog heb ik die anekdotes wel eens gemeld. Ook dat hij dan wel weer altijd zwoer bij het merk ST Corneille. Bij hem een paar honderd meter vandaan in Tilburg. Cees wilde je wel altijd helpen als het kon. Het bolde allemaal wel bij hem, technisch mankeerde er niks aan. Maar hij hechtte gewoon niet erg aan opsmuk en uiterlijk vertoon.

Ik heb zelf nooit een echt heel dure fiets gekocht. En doorgaans altijd zelf de reparaties en onderhoud uitgevoerd. Het moest echt gek gaan als ik eens naar de fietsenmaker moest. Ik klaarde dat zelf wel. “Ik doe het één keer voor“, hoor ik dan nog altijd wijlen mijn vader zeggen. Ik ben er niet slechter van geworden. Sterker, een racefiets kent voor mij niet echt geheimen meer. Tenminste… zolang die elektronica (DI2 etc.) van de laatste tijd er niet bijkomt. Die slag heb ik aan me voorbij laten gaan. Maar ook zou te leren zijn, vrees ik. Ook ik kom soms wel eens vreemde zaken tegen, en moet dan even achter mijn oren krabben om tot een oplossing te komen. Maar dat lukt uiteindelijk altijd wel. Is het niet linksom dan wel rechtsom.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Naar binnen…

Als vervolg op een vorig blog. Een groot voordeel van binnenfietsen (waartoe we ten gevolge van corona in feite zijn veroordeeld) is dat je minder kans hebt op ongevallen. Dat scheelt bovendien een IC-bed. Min of meer in die context; ik hoorde van de week een waarschuwing aan alle zelfklussers -die als paddenstoelen uit de grond zijn gekomen- om nu niet meteen het moeilijkste gereedschap te gaan gebruiken, wat figuurlijk wellicht te hoog gegrepen is. Dus niet meteen met die haakse slijptol aan de slag. Doe je het wel? Klein advies mijnerzijds, doe een bril op.

Fietsen op een hometrainer en/of het fietsen op je eigen racefiets op een Tacx (of Elite zo u wilt) kent dus weinig gevaar. Geen tegenliggende weggebruikers, zelfs niet welke in dezelfde richting gaan, geen onregelmatigheden op/in het wegdek, geen narrow escapes, geen gevloek, eindelijk je eigen tijdrit. Althans, mits je geen gebruik maakt van de tegenwoordige elektronische nieuwerwetsigheden als Zwift en aanverwant. Zodat je via je beeldscherm de illusie oproept dat je in koers bent met je grote wielerhelden, die net als jij ook broederlijk verdoemd zijn tot de rollen. Binnen is sowieso veiliger, je bent gevrijwaard van wat nog wél en wat nét misschien niet meer mag. Want de aanbevelingen, geboden, en verboden volgen elkaar in rap tempo op, momenteel. Of blijven soms juist achterwege. Er zijn meer persconferenties dan (live) wielerwedstrijden op TV.

Veilig op de rollen zo gezegd. Ik vertelde onlangs nog in familiekring (toen dat dus nog kon), dat ik als fanatiek tienertje in de garage bij mijn kameraad slash trainingsmaat eens abusievelijk van de rollen ben geraakt. Roekeloze leeftijd natuurlijk. En een laag kistje nodig hebbend tussen de voorste rol en die twee achteraan om sowieso op de fiets te kunnen komen. Want destijds reed iedereen normaliter nog los op de rollen. Dat kostte wat oefening voordat we je een beetje onder de knie had. Maar op den duur waren wij voor ons gevoel althans genoeg geoefend om (next level) roekeloos te gaan worden. Los op de rollen is iets wat tegenwoordig alleen nog durfals als échte baanrenners plegen te doen. Rouleurs, echte klasbakken. Enfin… in “volle sprint” raakte mijn achterwiel van de rollen af, het kreeg een volgend moment plots grip op genoemd opstapkistje en ik werd gekatapulteerd tegen de garagedeur. Met schrammen en schrik zijn we even later weer verder gegaan… echter sinds die tijd wel altijd met de garagedeuren wijd open.

Lange intro, waar ik naar toe wil is een checklist als je straks (wanneer dat ook is) weer de weg op gaat. Want ook al zeggen ze dat je fietsen niet verleerd, je kunt maar beter voorbereid zijn. Want zeg eens eerlijk, hoe lange tijd fietsen wij nou normaal gesproken helemaal niet.

  • Pomp de banden op. Zijn het tuben, kijk even of je ze opnieuw dient te kitten. Ik weet uit mijn vorige leven als actief wedstrijdrenner, dat KNWU officials graag controleerde aan het vertrek of die dingen wel vast zaten.
  • Check de remmen. Kan echt geen kwaad.
  • Zitten de wielen nog vast in de vorken. Ook al zitten er als gevolg van Amerikaanse invloeden behalve tal van waarschuwingsstickers tegenwoordig ook lawyers lips verplicht aan een voorvork, het gebeurt toch nog wel eens dat de uitvalnaven gewoon niet goed op lock staan. Leken willen ze ook nog wel eens gewoon aandraaien zonder wetenschap te hebben dat de excenter in de hevel dat voor de rekening neemt bij de juiste werkwijze. Ook staat er met grote letters doorgaans “lock” (in plaats van “open”) op, als je het goed hebt uitgevoerd. Maar nee, als voorloper op de hedendaagse steekassen draaien ze totdat ze niet verder kunnen. In de ijdele hoop dat het dan wel snor zit. Ik gruwel soms van die foto’s van fietsen die aldus op marktplaats.nl worden aangeboden. Met de ondersteundende verkoopleus: “…klaar om weg te rijden…”.
  • ….

Tja… en dan houdt het plots op bij mij. Sorry… een writers block op een uiterst kritiek moment. En dat terwijl de marketingdeskundige in ons klein familieke me eens meldde om altijd vanwege marketing technische redenen altijd 10 dingen te benoemen. Of 9, of 11. Dat boeit den lezer.

Stay inside, cool en voorzichting.  🙂

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Samenvatting…

Social distancing. Mensen kunnen blijkbaar die 1,5 meter toch moeilijk inschatten. Rekenen is ondanks goed thuisonderwijs momenteel niet ons sterkste punt.

We moeten letterlijk en ongewild afstand nemen van hen die ons lief zijn. Kinderen, kleinkinderen, ouders, grootouders. Wij hebben videobellen ontdekt.

De reguliere files van door-de-week zijn verplaatst naar de zaterdag, voor de milieustraat.

De helden van nu (zorgmedewerkers, leraren, politie…) zagen als stakers van toen hun acties onbeantwoord als gevolg van een lege schatkist. Er is nieuws, hij is vol.

Supermarktoorlog 2.0 met op één het toiletpapier en zeep en andere desinfectieprullaria op een goede tweede plaats.

Wielrenners wordt geadviseerd niet buiten te trainen. De laatste wielerwedstrijd? De niet helemaal afgemaakte versie van Parijs-Nice. Een voorjaar zonder voorjaarsklassiekers.

Het nieuwe asfalt op het circuit van Zandvoort zal ook niet hard slijten dit jaar.

De spelen der spelen –Tokio 2020– willen vooralsnog van geen wijken weten.

Zorg goed voor elkaar, al is het op gepaste afstand… 🙂

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

naar buiten…

Kom mee naar buiten allemaal
Dan zoeken wij de wielewaal
En horen wij die muzikant
Dan is zomer weer in ’t land
Dudeljo klinkt zijn lied (2x)
Dudeljo en anders niet

Ons aller KNWU meldt dat we (nu) nog steeds buiten kunnen gaan trainen. Maar wel het liefst alleen. Met dat laatste loop ik dus al jaren vooruit. Maar ik hoef dan ook niet (meer) zo nodig met iemand op te trekken, en me competitief te meten. Alhoewel ik vroegûh altijd wel heel veel lol had samen met mijn ouwe trainingsmaatje, maar ja… die moest zo nodig naar Amerika verhuizen. Met mijn kinderen gaan (race)fietsen heb ik ook wel gedaan, en  zeker ook leuk. Alleen ben ik wel eigen baas. In Spanje zou ik het nu niet doen, je riskeert daar momenteel een boete van € 3000 als je aangehouden wordt. Men stelt daar namelijk als je komt te vallen, het dan zo maar zou kunnen zijn dat jij het bed inneemt dat anders ter beschikking zou kunnen worden gesteld aan een corona-patiënt. Met andere woorden, je hebt dan zelf de problemen opgezocht. Gaat misschien wat ver…

Dus maar binnen blijven, is veiliger, op de hometrainer of innovatieve Tacx. Als er een totale lock-down komt misschien wel het uitzicht voor menige beroepsrenner. Ofwel thuiswerken voor profs. De geleerden (die het weer kunnen weten) stellen dat het beter is om nu niet hele grote inspanningen te doen, meer de souplesse op gang houden. Grote inspanningen zouden een aanslag op je immuunsysteem kunnen zijn. Ook zonder corona ben ik al een tijdje de hometrainer trouw. Alhoewel ik stiekem af en toe een rustdagje heb ingelast *). Dat moderne ge-Zwift is nix voor mij. Al die elektronica. Maar ja, ook aan de apparaten van “Ome” Koos Tacx zitten tegenwoordig kabeltjes, stekkertjes, displays en schermen.

Over Koos Tacx gesproken. Van de week kwam ik er bij toeval achter dat zijn rollen in feite een min of meer Westlandse oorsprong hebben. Hij had de handel overgenomen van Loosduiner Jan de Ron, van de Veilingstraat 5 in Loosduinen. (Niet opzoeken op Google Maps, het adres bestaat niet meer.) Ik verwijs graag naar waar ik bovenstaand vond. Mooi om te zien dat ik daar ook Gerard Vianen en Rudi (later Ruud) Bakker tegenkwam. Helaas zijn beide niet meer onder ons. Gerard was 10 jaar lang een meer dan verdienstelijk profwielrenner (1967-1977) met één Tour-etappe en twee Vuelta-etappes op zijn naam. Ruud Bakker kennen we van de magische handjes als masseur bij de ploeg(en) van Peter Post. Aanvankelijk ook renner, maar minder getalenteerd. Al met al is dat kleine plaatsje in het voormalige Westland met zijn “peenbuikers” wereldberoemd. Ze hebben een rol gespeeld, met of zonder rollen.

*) PSMijn hometrainer had van de week een wel hele merkwaardig pechgeval. Lekke banden -of zoals ze in België zeggen bandbreuk- zijn natuurlijk uitgesloten. Maar wat dacht je van een zadelbreuk… Het is inmiddels verholpen, met veel ty-raps…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Corona en de dieren…

Een familie zoogdieren met schubben zou mogelijk de oorsprong van het Corona virus kunnen zijn. Het schubdier. Een landbouwuniversiteit van Zuid-China heeft dat onderzocht. (Rutte: dat zijn mensen die er verstand van hebben.) Zij keken daar naar het genoom van dit dier.  (Rutte: mensen die er verstand van hebben -en Wikipedia- weten dat dit alle genen zijn die in de chromosomen van een bepaald organisme zijn vastgelegd; de omvang ervan wordt doorgaans aangegeven als het totale aantal basenparen. Een menselijk genoom bevat circa 3 miljard basenparen.). Zij vergeleken dat menselijk genoom met die van deze lopende dennenappel. Het lijkt er op dat dit diertje door zijn gelijkenis daarin de oorzaak kan zijn inzake het corona virus. Er bleek een overeenkomstigheid op dat gebied van 99 procent.

Chinezen kijken niet zo nauw, en kat en hond staan daar gewoon op het menu. Mogen we niks van zeggen, want wij eten rauwe vis met uitjes uit het handje. Maar ze eten daar ook vleermuizen en andere (on)gedierte en nemen het bovendien niet zo nauw met de hygiëne. In tegenstelling tot ons, naar ik hoop. De landbouwuniversiteit in ons land (meer specifiek die van Wageningen) meldt dat in de corona  pandemie er geen bewijs is dat landbouwhuisdieren en huisdieren geïnfecteerd kunnen worden. Veehouders met het coronavirus wordt weliswaar echter geadviseerd niet met de dieren in aanraking te komen. Ook al omdat het hier natuurlijk om de voedselketen gaat natuurlijk. Tot er meer bekend is. Zeg maar (Rutte..!!!) doe uit voorzorg de school ehhh stal maar dicht.

Corona is voorlopig aangeduid als een meldingsplichtige ziekte, zoals bijvoorbeeld het ons kleindierliefhebbers helaas bekende vogelgriep virus. Het RHD2 virus daarentegen, waar konijnen onder zouden lijden is dat niet. Overigens ik hoor er daarover al lange tijd niks meer over, maar we moeten ze er wel tegen enten. Dat zijn mensen die het kunnen weten of denken het te kunnen weten, Rutte…!!!. En ook wel mensen binnen het bestuur onzer KLN die ervoor gestudeerd hebben. Maar toch is het zo dat als dierenartsen zouden vermoeden dat het coronavirus in zieke dieren wordt aangetroffen men dit dientengevolge aan de Nederlandse Voedsel- en Warenwet (NVWA) melden.

Coronapatiënten wordt geadviseerd om het contact met huisdieren zoveel mogelijk te mijden. Echter hoeven katten en honden niet binnen gehouden te worden. Beter is wel ze door anderen te laten verzorgen, luidt het advies. Er zijn echter geen aanwijzingen dat zij een rol spelen bij de verspreiding van het virus. Net zoals (Rutte…!!) kinderen daar slechts een heel minieme rol in zouden kunnen spelen (totdat het tegendeel bewezen is, wat incidenteel ook al is vastgesteld, Rutte…!!!).

In al hun wijsheid heeft een specifieke speciaalclub van konijnen vooralsnog besloten om hun rammenshow in maart (over een krappe week) vooralsnog wél door te laten gaan. Men verwacht immers geen 100 mensen. En men heeft zich om zich te vergewissen in verbinding gesteld met het RIVM, welke geen reden zag (naar de letter van de “wet”) om het verbieden. Het gezond verstand zegt mij wat anders, mede ingegeven door het verhoudingsgewijze grote aantal grijsaards in onze sport. Ik zou niet graag aan de deur staan om de 101e de deur te wijzen…

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie