Meedoen belangrijker dan winnen…

Na een nachtje slapen, bijgaand de sterk verkorte uitgave van een eerder té geestdriftig geschreven (en langer) blogje. Blij dat ik gister niet eerder ben opgestaan om de zekere Olympisch kampioen bij het dameswielrennen op de weg te gaan verwelkomen. Ik had dan immers al snel geweten wat Annemiek van Vleuten toen blijkbaar nog even niet wist. Vier gegarandeerde kanshebbers had coach Loes Gunnewijk mee, waaronder een veterane die al aan haar vierde uitgave Olympia bezig was. Wie goud zou pakken was alleen nog niet uitgemaakt, zo leek het. Noot: Die veterane wist overigens wel dat er nog eentje spoorloos was.  

Waarom was mannencoach Koos Moerenhout wél zo slim geweest om Yoeri Havik mee te laten doen (hij was er toch al voor de baan) om de eerste 100 kilometer wél op te laten letten? Koppelkoers-renners kunnen a.) goed rekenen én b.) goed opletten. Net overigens als Dylan van Baarle, die je ook wél om een paar oranje bidons op pad kunt sturen, waarna hij weer trouw vooraan op kop postvat.

De verzachtende omstandigheden? Ik weet –uit ervaring– dat er geen slechtere manier is om de koers te volgen dan er zelf in te zitten. Mijn vrouw ging later in de herfst van mijn “carrière” niet altijd meer mee, maar in een plaatselijk rondje ging een keer zelfs op de 5e mei –een snipperdag– de hele familie mee, en zij moesten me naderhand vertellen dat een kopgroep van vijf het peloton (waarin mij als “opvulling”) op een ronde had gezet. Die Haagse Ronde van Capitol was dan weliswaar geen “officieel” rondje rond de kerk, alhoewel het Capitol van Johan Maasbach wel als evangelisch te boek stond. Onbeduidend in vergelijk met de Olympische Spelen. De plaatselijke speaker ging dan ook luid “boven de oortjes uit”. 😊

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Praatjes…

Ze komen soms zomaar uit de lucht vallen. In de laatste dagen van de laatste Tour gingen er “geruchten” dat sommige teams gebruik zouden maken van een of andere manier van mechanische doping. Bij vier teams -onder andere die van de uiteindelijke winnaar Pogacar- werden vreemde geluiden gehoord. Ondanks dat elke dag meerdere fietsen door de UCI met gebruikmaking van een laptop werden gecontroleerd. De effectiviteit daarvan moeten we maar met een korreltje zout nemen. Daarover schreef ik al eens jaren terug. Verdachtmakingen zijn er altijd zat geweest, ik noem Femke Van den Driessche maar ook een grootheid als Fabian Cancellara. De eerste is er echt gillend gek van geworden, en de tweede heeft het van zijn (brede) rug laten glijden. Feit blijft dat het zo makkelijk is om iemand te beschuldigen. En je moet altijd ook nog maar het tegendeel bewijzen.

Nu weer werd gesuggereerd dat er rare geluiden werden gehoord aan de kettingen van de vermeende zondaars in de Tour. Achteraf blijkt het iets onschuldigs. De kettingen van sommige ploegen werden door de mekaniekers gewaxed. Ja, niet alleen de benen maar dus ook de ketting. Die speciale wax komt in de plaats van de good-old oliespuit of moderner –en slechter voor het milieu– spuitbus. De ketting moet eerst geheel ontvet worden en dan goed drogen. Vervolgens wordt het loopvlak van de ketting voorzien van die wax en ingewreven zodat het spul in alle minuscule ruimtes komt van die ketting. Voor het droog is ziet je ketting er dan spierwit uit. Als het droog is komt de oorspronkelijke kleur van de ketting weer terug en kan het opgedroogde overtollige materiaal -wat eruit ziet en voelt als kaarsvet -worden verwijderd. Als je met deze “verse” ketting op weg gaat, heeft het nog eventjes een heel typisch geluidje. Wat dus die net als die fietsen de geruchtenstroom op gang heeft geholpen. Na wat kilometers is de wax goed in de ruimtes opgenomen en zou de wrijvingswinst 1 tot 10 Watt bedragen. Oké, dat is nogal wat(t) verschil, maar toch. In de hoop en verwachting hiermee de geruchtenstroom te doen hebben stoppen, gaan we verder met de Olympische Spelen. Als dat allemaal goed gaat tenminste.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Elite vs Tacx…

Het zit er op. De Tour 2021. Een spannende, zeker weten. De eerste week alleen al was spannender dan vele complete Touren van jaren her. De euforie is weer gezakt, en dus tijd om te evalueren. Als quasi-onderzoeksjournalist annex bidon-fanaticus deden wij een bijzonder onderzoek naar wat die renners de afgelopen dagen aaneen aan de mond hebben gezet. Om daarna mét of zonder boete weer te hebben weggegooid, terug te hebben gebracht naar de auto, weggegeven aan een fan of brutaal gestolen zien worden van de fiets terwijl je in de bus stapte of drukdoende was met een interview. 

Zelf ben ik ooit eens fan geworden (en nog wel hoor) van de Shiva bidon van de van huis-uit Wassenaarse hometrainerfabrikant. De andere wereldspeler in hetzelfde marktsegment komt uit Italië. En ik moet –uit eigen ondervinding– zeggen, dat dit in het gebruik ook een meer dan zeer fijne drinkkruik is. Om het maar in het jargon te houden waarin ik ooit ben begonnen. Ze waren toen nét niet meer van aluminium, maar een trekdopje was toen nog niet uitgevonden. Het eenvoudige dekseltje moest toen nog in zijn geheel worden geopend om de geest uit de fles te laten.

Enfin, baanbrekend onderzoek wees uit wie-uit-wat-dronk deze Tour de France 2021. De 23 ploegen die zeg –grofweg– elk zo’n 2.000 bidons hebben zien verdwijnen maken een totaal van circa 46.000 stuks. Moet gek gaan dat dáár geen verzamelaars door zijn geworven om zo’n kostbaar relikwie thuis een prominente plek te geven.  Per ploeg, tussen haakjes in cursief op welke fiets ze rondreden, en vet erachter, dat moge nu duidelijk zijn, gezien bovenstaand. En… we have a winner…

AGR Citroën (BMC) – Elite

Alpecin Fenix (Canyon) – Elite

Astana – Premier Tech (Wilier) – Tacx

B&B Hotels (KTM) – Elite

Bahrein Victorious (Merida) – Elite

Bora Hans Grohe (Spezialized) – Specialized *)

Cofodis (De Rosa) – Elite

Deceuninck Quick Step (Specialized) – Tacx

Education First Nippo (Cannondale) – Tacx

Groupama FDJ (Lapierre) – Elite

Ineos Grenadiers (Pinarello) – Elite

Intermarché Wanty Gobert Matériaux (Cube) – Elite

Israel Start-up Nation (Factor) – Elite

Lotto Soudal (Ridley) – Tacx

Movistar (Canyon) – Elite

Arkea Samsic (Canyon) – Elite

BikeExchange (Bianchi) – Tacx

DSM (Scott) – Elite

Jumbo Visma (Cervélo) – Tacx

Qhubeka Assos (BMC) – Tacx

Trek Segafredo (Trek) – Elite **)

TotalEnergies (Wilier) – Tacx

UAE Emirates (Colnago) – Elite

14-8-(1) voor Elite

*) – tot 2020 nog Tacx

**) – vóór de Tour nog waarschijnlijk het Amerikaanse Bontarager wat gelieerd is aan Trek.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Nog te scoren…

Van dezelfde Italiaanse firma als twee dagen terug, Elite. Maar nu ter gelegenheid van de thuiswedstrijd, de 100-jarige Giro d’Italia destijds.

Is er in een mooie geschenkverpakking, een fraai blik met roze “opvulsel“, 3 generaties bidons. Nuevo – Vecchio – Multo vecchio. (Nieuw, oud, nog ouderer :-)) Centoanni 2009

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

gescoord…

Via Marktplaats.nl, mijn dagelijkse uitje. Of het echt een collectors item is, weet ik niet. Voor mij in elk geval wel. Door de Italiaanse bidon fabrikant (en aanverwant) ELITE. Ter gelegenheid van het 100-jarig (1903-2003) bestaan van de Tour de France….

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Met vlag en wimpel…

Dit kwam ik ergens tegen op “het net”. Van die ouderwetse fietsvlaggetjes. We knoopten ze vroeger aan de fiets. Ene kant bij je wielas en de andere kant bij je bel. En maar wapperen. Of bungelend aan d’n “pakkendrager”. Wat in de rest van Nederland –buiten Noord-Brabant– gewoon bagagedrager heet.

Gezellie toch? Ze bestaan nog, maar dan met een ander (duidelijker) doel tegenwoordig vaak. Ze zitten dan op een soort lange flexibele spriet achteraan op een kinderfietsje gemonteerd. Om de overige weggebruikers er op te attenderen dat er ergens een klein fietsje/fietsertje op kan duiken.

Deze twee hier afgebeelde vlaggetjes vertegenwoordigen “mijn merken”. Ik vind ze met vlag en wimpel geslaagd.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Halve zool…

Als dit je wordt toegeroepen, dan sta je er niet al te best op. We associëren het (om een net iets moeilijker woord te gebruiken) vaak met iets negatiefs. Een zot, een nietsnut, …Hier in de De Langstraat, van oudsher de regio die te boek staat als zijnde het centrum van de Nederlandse schoenindustrie, staat in Waalwijk het Nederlands Leder en Schoenen Museum. De Langstraat is een een vrij langgerekt gebied van oost naar west van Vlijmen tot aan Raamsdonkveer zo’n beetje. In het noorden begrenst door het land van Altena en als zuidgrens tot aan Oisterwijk. Oorspronkelijk was er een dijk die de grens vormde tussen Brabant en Holland. Die dwars door Sprang-Capelle liep. Tot 1814 behoorde Sprang-Capelle tot het Graafschap Holland. Omdat in Brabant de reformatie later zijn beslag kreeg dan in Holland is Sprang-Capelle nog steeds christelijker van aard dan het doorgaans Rooms-katholieke Brabant. In ons dorp aan de zuidzijde is dan ook de Zuid-Hollandse dijk gelegen. Op ongeveer de grens met Kaatsheuvel.

Parallel aan die dijk, maar dan aan de noordkant van het dorp, ligt het Halve Zolenpad van grofweg Waalwijk tot aan Waspik. Aan dit (tegenwoordig fiets)pad lag ook de spoorbaan, waarvan nog een klein stukje bewaard is gebleven inclusief twee Andreaskruisen. Nu in de zomer zie je door het welig tierende gras het stukje rails amper. Aan het Halve Zolenpad ligt ook het Restaurant Het Spoor.

Er is wat betreft halve zolen ook nog een link met Den Haag. Aan de Korte Poten nummer 6 is sinds 1996 de schoenmakerij De Halve Zool gevestigd. Ik zal de woordspeling tussen die firma en haar adres maar open laten.

Belangrijker is misschien hoe we eigenlijk aan die uitspraak zijn gekomen. Naar het schijnt zou een verbastering van het Engelse “arsehole” kunnen zijn, wat oorspronkelijk door havenarbeiders schijnt te zijn gebezigd.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Soms zit het mee…

Afgelopen zaterdag, we waren in Rijen, weer bij de firma Max van Heeswijk aldaar binnen gewandeld. Met een (voor mij) geldige reden. Hij had/heeft namelijk op marktplaats.nl een partij fietsstandaards te koop staan. Ik had wel interesse in een paar ervan. Alle 25 leek me wat overdreven, met drie zou ik dik tevreden zijn. Dat laatste bleek mogelijk.  Max en ik hebben gemeen dat we –zeker over fietsen– niet om een praatje verlegen zitten. Max liet zich mogelijk door mijn enthousiasme over staelen fietsen meeslepen, en liet daarop zijn eigen “oude” racefiets zien, die hij weer had gevonden en opgeknapt. Een (relatief) oude Vitus van nog bij de amateurs, dus vóór 1994. Hij begreep dan ook wel mijn voorliefde voor de wat klassiekere fietsen met tubewielen. Om dat luister bij te zetten ging hij me plots voor naar het magazijn en werd de trap tevoorschijn gehaald om vervolgens een werkeloos tubewiel van de haak te halen. Om het écht een setje te laten zijn mistte het een bijbehorende voorwiel. Hij overhandigde het aan mij, met de boodschap dat hij blij was er een liefhebber voor te hebben gevonden. Ik ga goed voor dit weesje zorgen. En de standaards, waarvoor ik dus kwam? Die kreeg ik voor een meer dan schappelijke prijs. Dankjewel, Max. Dus als -ongevraagde- tegenprestatie: Zit je verlegen om een fraaie racefiets (of mountainbike)? Ga eens naar Max van Heeswijk Outlet racefietsen, Edisonstraat 2 in Rijen.

Het was sowieso een goed weekendje voor de “firmaHaagse Hangoren. Want ook op zondag struin ik Marktplaats.nl af en hier op loopafstand (600 meter) zag ik een aardige uit 1991 daterende Panasonic PR4000 te koop. Moest er wel even snel voor heen en terug naar huis om een setje inbussleutels te halen om mezelf te vergewissen dat zadel- en stuurpen wel los konden. Toen dat zo bleek ging ik snel over tot de aanschaf. Leuk ding.

Bovendien werd ook nog de basis gelegd voor de uiteindelijke verkoop van mijn een tijdje terug gebouwde singlespeed/fixie. Welke gisteren (dinsdag) werd afgehaald. De opbrengst ervan kan worden weggestreept tegen de uitgaven van de zaterdag en zondag. Och, en zo blijft het blijft een hobby. En buiten dat, met nog een achterwiel pure winst.

Campagnolo 32 gts Super Record naaf met klemhevel / Maillard 6-vits pignon 700 course / Mavic SSC Special Service Course white label velg /Roestvrij stalen spaken

(foto is van een vorig bezoek aan Max van Heeswijk in januari 2018.)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

1 à 2 april…

Kan een afbeelding zijn van fiets
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

1 april…?

De Tour de France start toch al bijna? Morgen toch? Dan is de kalender zeker van slag. Echt… toen ik gisteren op de dag dit bericht over de TdF-fietsen van de zwart-gele-van-links-naar-rechts-kampioen-grootgrutters-ploeg las. Een blauwe voorband? Net als de uiterst populaire swap-bikes. Die er dus ook de hand in hebben gehad, klaarblijkelijk. Daarmee Vittoria (de Italiaanse bandenleverancier van de zwart-gelen), maar ook andere kleurtjes/ploegen, opzadelend met extra werk om dit voor elkaar te boxen. Want de bandjes die Swap er normaliter voor gebruikt zullen wel niet geschikt zijn bevonden. De reserve voorwielen zullen ook wel als zodanig worden uitgevoerd, neem ik aan. En in geval van lekrijden, en er per direct geen zwart-gele Skoda voorhanden is, zal men -de Jumborenners- het gebruik van een voorwiel afkomstig van een van de neutrale blauwe (Shimano) wagens, wellicht weigeren.

Het wordt er niet echt mooier op in da ploegske. Die celeste kleur van die Bianchi’s voorheen vloekte natuurlijk als de hel met de outfit, en het gebruik van hopeloos ouderwetse velgremmen kon natuurlijk al helemaal niet meer. Maar ja, de Cervélo’s van nu (ondanks dat het een Nederlands-Canadees product is) zijn ook een beetje vreemde verschijningen. Die voorvorkjes en stuurtjes lijken welhaast in elkaar “geklikt”. En nu zeker met dat blauwe voorwieleke is het al helemaal een Lego of Playmobil fietsje. Jongens… ze gaan jullie zo niet serieus nemen, hoor.

Wel serieus nemen we de ploeg van Mathieu van der Poel. Als een ode aan diens opa is hun outfit aangepast aan die van destijds Raymond Poulidor. Paars-geel. Zelfs over details als de compleet zwarte broek (da’s oud) en het witte petje met paarse streep is nagedacht. Fraai hoor.

-0-0-0-

breaking news – off-topic

Koen de Kort heeft gisterochtend een ongeluk gehad met een off-road voertuig in zijn woonplaats Andorra in de Pyreneeën. Hij moest worden afgevoerd naar het ziekenhuis waarbij in een 3-uur durende operatie drie vingers van een hand zijn geamputeerd. Vanwege infectiegevaar. De functionaliteit van die hand lijkt door het functioneren van duim en wijsvinger gewaarborgd.

Sterkte Koen, die nu mogelijk wél aan zijn laatste seizoen is toegekomen. Terwijl hij er zichtbaar nog veel plezier in had.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties