Netjes…

Vroeger op school werkten wij in onze tijd eerst in klad, en daarna ging het in het net. Maar ook later ben ik vaak netjes blijven werken. Ook als ik een fiets onderhanden neem. Onderhanden nemen klinkt misschien niet al te netjes, maar ik bedoel toch dat ik dat keurig op het gemakje doe. En niet gauw de weg van de minste weerstand neem. Bij enige twijfel gaat een onderdeel écht tot het laatste moertje, boutje en/of kogeltje open. Ik heb immers plenty tijd in voorraad, en het is mijn hobby. En heb nooit een deadline, want mijn afzetgebied kent mij pas wanneer ik dat enkele exemplaar, soms wel eens na maanden pas af heb. Wat niet weet….

Ook in mijn werkzame leven is net werken van belang geweest. Accuratesse. Voor mezelf in relatie tot het werk zelf is netwerken (nu aan elkaar) misschien nog wel heel belangrijker geweest. Zeker toen mijn baan er mee ophield en ik letterlijk als werkloos werd weggezet. Ondanks mijn leeftijd al, meende ik oprecht dat het tijdelijk was. En weer aan de bak wilden. Wat al netwerkend ook wel lukte.

Duchess of rust turned into Queen of trust

Maar in de ouwe-fietsen-hobby ontmoette net werken en netwerken elkaar deze week. Behalve het netwerk van vriendjes met wie je wel eens dingen ruilt zijn er mensen die mij zijn blijven heugen als ik hen onder het genot van (veel te veel tijd vergende) gratis tips passioneel een fiets verkocht. Zo krijg ik van de week een telefoontje van iemand die bij voorbaat meldt dat ik ‘m niet ken, maar wel weet dat ik aan zijn buurman een mooie racefiets heb verkocht. In het kader van “Zegt het voort, zegt het voort” belt de man me. Hij is zijn schuur aan het opruimen en wil van zijn bevallige Jan Janssen Millemium af. Er mankeert wel een en ander aan deze letterlijke barnfind meldt hij oprecht. Maar dat vind ik nooit zo erg. Anders gooit hij ‘m weg is het “dreigement”. Ik ben niet zo bevattelijk voor dreigementen doorgaans. Maar zulk soort ketterij doet mij wel verbazen. In een kort overpeinzend moment kom ik tot de conclusie dat ik in onze huidige woonplaats nog maar één keer een fiets heb verkocht. Pensionado is pensionado. Enfin, ik vraag dus waar hij woont. In Houtwijk (Den Haag) meldt hij me. Dat vind ik nu toch net effe te ver weg om een fietsje op te halen. Ook al is het gratis. Maar desalniettemin toch aardig dat ze aan me denken. Netjes…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

#15…

Soms komen dingen vanzelf op je pad. Met enige regelmaat krijg ik wel eens bericht over de Caballero fietsen die ik in diverse blogjes (gebruik indien gewenst de zoekfunctie alhier) wel eens heb vernoemd. Zo ook enkele weken terug, toen uit het Limburgse Stein deze 70-er teamfiets van voorheen Hendrik Pepels. De fiets is van 1971, dus van net na het opheffen van de profploeg. Het amateurteam is nog wel wat jaren doorgegaan in de jaren 70. Het geheel ziet er nog origineel uit, met tubewielen, Campagnolo derailleurs, Cinelli stuur (en zadel?) en de Universal sidepullremmen. Ik heb hem toegevoegd aan mijn digitale privécollectie teamfietsen van de Caballero-ploeg van destijds. De Colnago is van wat decennia later, maar vooralsnog ook een klassieker te noemen. Ze staan er fraai bij. Dank aan Dennis voor de foto en achtergrondinformatie.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Knarsetandend…

Afgelopen week stond in het kader van krassen. Het piept dat het kraakt. Da’s de leeftijd, zeggen ze. Sinds lange tijd kocht ik -in een opwelling- weer eens één kraslot. En viel in de prijzen. 4 euro, en het lot dus ingewisseld voor nog eens 4 kansen bij het volgende bezoek aan de supermarkt. Nu maar 2x prijs. Dus (de aandeelhouder wint) weer 2 loten En toen was het geluk al weer op. Ach, fokken is ook gokken, vandaar dit oude plaatje uit mijn HaagseHangorenArchief.

Een poos geleden kocht ik een fraaie state-of-the-art bidonhouder. Waarvan ik hier vreugdevol konde deed. Vorig weekend deed ik sinds (té) lange tijd weer eens -in een opwelling- een ritje op de mountainbike. En nam als gewoonlijk een bidonneke water mee. Gaandeweg drinkend merkte ik een licht krassend geluid op als ik de bidon uit en/of in in de houder deed. Deze bidonhouder houdt de hem toevertrouwde bidon zeer stevig in zijn greep. Dus die verlaat niet zomaar ongewild en ongevraagd zijn plek. Zoals tegenwoordig toch maar al te vaak wel gebeurd met die dingen. Bidonhouders zien er soms (ook als het geen Halloween is) als eng dunne spinnenwebben uit. Bij de minste geringste valpartij vliegen de bidons de renners dan ook om de oren. Er liggen dan dientengevolge bijna net zoveel bidons als renners én fietsen bij elkaar opgeteld op het wegdek. Die op hun beurt dan weer vervolg-valpartijen kunnen veroorzaken. Temeer omdat de doppen van de tegenwoordige kruiken angstvallig hermetisch hun kostbare vloeistof vasthouden. Angst-vallig, dat is een mooie metafoor. Viel vroeger een bidon op de grond, dan spatte hij vanzelf leeg omdat de simpele dop loskwam. Nu zijn het vaker ongeleide projectielen. Een beetje bidon is tegenwoordig lekvrij voorzien van een schroefdop. Er zijn regels voor bidons bij de UCI en die staan in article 1.3.024 BIS. Omdat u als Nederlander wordt geacht de wet te kennen hoef ik u er niet mee te vermoeien.

Enfin, mijn fraaie bidonhouder is de hele rit krampachtig bezig klemvast te zijn, op een wijze waarop menige voetbalkeeper jaloers zou kunnen zijn. Op een mountainbikeparcours als dat van de Loonse en Drunense duinen is zand volop aanwezig en dat komt dan tussen bidon en houder. Dat knarst en laat zijn krassporen na op een bidon. Och… zo’n bidon is nu eenmaal vergankelijker dan een bidonhouder of fiets. Dus we nemen dat dan maar voor lief. Voer voor de waste-zone. We hebben er zat van (bidons) en bovendien staat het ook wel ehhh… heroïsch. Het ziet er mogelijk nog krasser uit dan mij zelve als mountainbiker.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

stickertje…

Wil je hebben wat Mathieu van der Poel en Dylan Groenewegen ook hebben….? Ga naar https://probikesticker.nl/

-0-0-0-

Een heule dikke Halloween korting!

Alleen vandaag krijg je maar liefst 25% korting op het Premium-pack naamstickers! Gebruik hiervoor kortingscode ‘HALLOWEEN’. Ga dus snel via onderstaande knop naar de website.

– Vergeet niet het Premium-pack te selecteren –

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Uit de regio…

Vandaag een case over Kezen. In eerdere blogs heb ik het wel eens gehad over framebouwers van eigen merken. Onder andere in Den Haag, Rotterdam en Amsterdam. Ik ben nu echter aan mijn stand verplicht -vanwege de verhuizing terug naar mijn Brabantse roots- ook de merken van hier te benoemen. Ik heb hier in het verleden wel al eens vaker terloops het Tilburgse merk ST Corneille vernoemd. Van Kees Smits aan de Korvelseweg aldaar. S en T met hoofletters, niet vanwege een heilige-aanduiding, maar van Smits Tilburg. Corneille als een verfranste afgeleide van zijn doopnaam; Kees, Corneille. Een andere Cees, Zoontjens genaamd, is zijn hele loopbaan trouw gebleven aan dit merk, en stapte slechts op iets anders als de materiaalsponsor (Flandria, Gazelle) van zijn ploeg dat vereiste. Vandaag echter een merk van bijna naast de deur. Waalwijk dus, daar komt het merk Corano vandaan. Nee, niet als dat Mexicaanse bier, da’s Corona. Ook lekker trouwens, met een schijfje citroen.

Zoals altijd ben ik (ook via internet) op zoek naar ouwe stalen racefietsen. En steeds vaker stuitte ik hier op het merk uit Waalwijk, Corano dus. En vorige week werd er eentje te koop aangeboden hier in het dorp via marktplaats.nl. Echt een knap ding, alhoewel er een en ander aan moest gebeuren. Maar die heb ik het liefst natuurlijk. Nieuwe koop je in de winkel per slot. Wel nog aan de prijzige kant vond ik, en dan kan ik dat ook weer makkelijk loslaten. De verkoper wilde er toch van af klaarblijkelijk, want een paar dagen later zie ik dezelfde fiets voor de helft van de vorige prijs. Daar had ik dan wel weer oren naar. Het frame oogde Italiaans, met  drie geprofileerde hoofdbuizen. Zoals in het verleden in de jaren 90 onder andere ook Colnago met het type Master wel deed. Deze hier mat 61 centimeter, da’s een nog redelijk gangbare maat. Als ik me er van heb overtuigd dat de zadel-en stuurpen los kunnen, want ik hoef niet perse van mijn geld af voor schroot, is het een go. De alom bekende kouwe las ben ik al vaker tegengekomen, als gevolg van de chemische interactie tussen de oxides van staal en aluminium. Maar het ging mooi los, had de verkoper –getuige de aanwezigheid van inbussleutels– zelf ook al geprobeerd. Dat is mooi. Ik doe het, en reken af, en fiets terug naar huis, deze reus (het zadel stond erg hoog) aan de hand meevoerend. Het is maar een klein stukkie, zacht weer, en ik zie weer een nieuw stukje van mijn woonplaats. Zo blijken we een molen te hebben.

Over het merk dan. Kees Noorloos eigenaar van de gelijknamige winkel aan het Westeinde in Waalwijk verkoopt half augustus 2017 zijn zaak aan André van Gessel uit Herpt. Kees is 71 en denkt al een poosje aan pensioen. Corona  fietsen zijn er in standaard maten, maar er is ook maatwerk mogelijk. Het merk bestaat op het moment dat Kees aan stoppen denkt, zo’n twintig jaar, en acht jaar eerder begon Kees de zaak. Er wordt geopperd dat de merknaam als eerbetoon aan zijn vrouw is toebedacht, zoals wel vaker gebeurd is. Zij heet echter geen Cora maar Gerda. Kees blijft nog even werken maar is niet meer de baas. André ontfermt zich elke avond over de kassalade. Kassa-lade dus en niet de kas-salade, voor de goede orde. Kees maakt wat mee in de loop der tijd. Op 11 april 2012 is hij zodoende getuige van een schietpartij in zijn straat. De zaak is gesloten, maar een paar van de 15 afgevuurde kogels gaan door de winkelruit, en door die van zijn auto. Het (b)lijkt een afrekening in het criminele circuit, en dus niet een ontevreden klant. Op 11 augustus 2018 is Kees Noorloos in zijn slaap overleden. Het merk laat hij na, en met regelmaat kom ik nog fietsen met zijn merknaam tegen, racefietsen, sportfietsen en mountainbikes.

Mijn Corano nu gekocht komt t.z.t. aan de beurt. Er is een wachtrij, en ik werk niet zo erg hard (meer). That’s the case…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De pot verwijt de ketel…

Gezien? Die dekselse Jan-Willem van Schip (nu nog Roompot-Charles) op het laatste Europees Kampioenschap op de baan. Zilver samen met Yoeri Havik op de koppelkoers en ook zilver op de puntenkoers daar. Als regerend wereldkampioen. En meer dan enthousiast tevreden. Sportman pur sang. Je zou denken, daar staan sponsors voor in de rij. Nou, dat valt wel mee. Er zijn besprekingen met BEAT, maar -met alle respect- da’s meer een cluppie dan een profploeg. En de sponsor van onze crossert Mathieu van der Poel had wel belangstelling. Alleen is de materiaalsponsor van die ploeg niet zo dol op het stuurtje wat van Schip hanteert. Terwijl hij (geen domme jongen) op de universiteit berekeningen er op los heeft laten gaan, dat het smalle stuurtje wat hij hanteert écht werkt. Voor hem. Hij rijdt, zoals hij zelf verwoord #metdepolsjesnaarbinnen Volgens zeggen scheelt het 10-15 Watt. Da’s heel wat(t) tegenwoordig. Oké Canyon (over dat merk hebben we het), het is inderdaad geen porem. Om geen problemen te krijgen met copyright durf ik hier geen fotooke te zetten, en moet ik volstaan met een linkje. Niet alleen het stuur(tje) maar ook de rem-/schakelgrepen staan helemaal naar binnen gericht. Alsof JW er net een valpartij mee heeft gehad. Maar hij rijdt nu eenmaal bij voorkeur met de polsen naar binnen gekeerd, en daar heeft hij zijn beweegredenen -en dus berekeningen- voor. Omdat Jan-Willem van een meer dan respectabele lichaamslengte blijk geeft is het misschien nóg vreemder om te zien. Een boomlange coureur met een ieniemienie piepklein stuurtje. Op de foto in het linkje staat het smalle stuur zelfs in schril contrast met het brede zegegebaar van Jan-Willem van Schip.

Enfin, een contract bij Corendon en dan met Canyon gaan fietsen? Ik weet het niet… Maar het mooie is dat Canyon op dit moment naar ze zelf vinden in Koblenz erg innovatief bezig zijn met een stuurtje wat ik dan persoonlijk er nog zotter uit vindt zien dan JW’s stuurke. Ook hier maar weer een linkje, omdat ik als de dood ben voor de Duitse advocaten van Canyon. Am liebsten kein Rechtsanwalt nür für ein Rennradlenker. Om een juist idee over het Duitste stuurtje te krijgen moet je een klein stukje scrollen. Oordeel zelf.

Kom op, sponsors. Wie van jullie geeft hem een contract zonder voorwaarden met betrekking tot Jan-Willem’s voorkeuren.

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Keuren met gevoel… (epiloog)

De statistieken van dit weblog van de laatste dagen waar ik de trilogie met bovenstaande titel  “publiceerde”, leren mij dat dit uitermate goed gelezen is. Waarvoor dank. Ik wil hieruit geen voorbarige conclusie trekken, maar zou het kunnen dat:

  • Lezers vergelijke ervaringen hebben?
  • Men zich wel kan vinden hetgeen ik schreef?
  • Maar tegelijkertijd machteloos achterover leunt?
  • Zouden meelezende KLN bestuurders (die zijn er) er wat mee willen doen?

Ik kan me echter niet aan de indruk onttrekken dat KLN een heel andere koers aan het varen is. Een koers die niet meer die is van veel liefhebbers. Ik denk soms wel eens dat het heel ergens anders over gaat dan het houden van kleindieren. Een ambtenarenkoers, bedrijfskundige zaken bijna, de touch met de liefhebberij voel ik momenteel helemaal niet meer van bondswege. Ik wordt daarin gesterkt als ik van de week lees dat een bestuurder is opgestapt omdat (onder andere) zijn karakter niet past binnen het bestuur. Maar ook in het afgelopen jaarboek (over 2018) staan (in die context) in de kostenramingen voor 2019 respectievelijk 2020 posten voor specifieke lasten in casu Bedrijfsvoering van € 5.000 respectievelijk € 4.000 opgenomen, waar die voorheen € 0 bedroeg. Zijn we nu aan het vergaderen om het vergaderen? In mijn werkzame leven heb ik het weleens gewaagd op het einde van een vergadering te melden: “Zijn we klaar? Dan gaan we weer wat doen. Want sommige mensen denken dat vergaderen werken is.”

Het hele aanvankelijke 2019 plan lijkt mijns inziens een zachte dood te sterven. Of een dossiervormend log administratief struikelblok te worden. En als uitstel van executie heeft men er op voorhand al maar meteen -2020 aangeplakt. Een poos terug heb ik (en enkele anderen) van de bond een persoonlijke uitnodiging gehad om samen met al degenen die ook reageerden (ca. 24 personen) op dat rapport te komen discussiëren. Ik heb daarvoor bedankt, omdat ik had gedacht dat het écht inhoudelijk zou gaan over die dingen die die personen hadden ingebracht. Maar nee, men ging in groepen als workshops over door het bestuur aangedragen onderwerpen discussiëren. Verdeel en heers. Dit was niet wat ik er me van had voorgesteld en mede (maar ook nog om andere praktische) redenen heb ik, met meerdere steekhoudende argumenten omkleed, bedankt.

De avond van 24 september jl. heeft er als volgt uitgezien:

  • 1) 18:00 uur aanvang 18 uur broodjes, soep en kroket;
  • 2) 18:45 uur start bijeenkomst met woord van welkom door voorzitter;
  • 3) 19:00 uur uiteen in groepjes (zie hieronder werkvorm);
  • 4) 20:45 uur gezamenlijke terugkoppeling opbrengst;
  • 5) 21:15 uur afsluiten en woord van dank door voorzitter;
  • 6) 21:20 uur napraten;
  • 7) Einde 22:00 uur
  • Ad. 4 werkvorm (dialoog aan de hand van stellingen):
  • Sessie 1, duur 45 minuten
  • 1) Governance, identiteit en cultuur: Jan Dirk
  • 2) Financien: Evert
  • 3) Verenigingsondersteuning: Johnny
  • 4) PR en Jeugd: Esther
  • 5) Dierhouderij aangelegenheden: Harry
  • 6) Keurmeesteraangelegenheden: Bart
  • Pauze en wisselen van samenstelling 15 minuten
  • Sessie 2: duur 45 minuten
  • 1) Bedrijfsvoering: Jan Dirk en Esther
  • 2) Kwaliteitszorg en ondersteuning shows: Johnny en Evert
  • 3) Standaardaangelegenheden: Bart en Harry

Ik ben reuze benieuw hoe dit geëvalueerd gaat worden. In de hoop dat het dan daarna weer over het houden van de dieren zal gaan. Het gaat namelijk helemaal de verkeerde kant uit als het gaat om louter voor het plezier een paar diertjes houden of fokken. Er lijkt -onder het mom van dierenwelzijn- een ontmoedigingsbeleid aan te komen. Als voorbeeld citeer ik een passage uit het laatste jaarboek.

Bewijs van vakbekwaamheid

Regelmatig kwam aan de orde dat fokkers en tentoonstellingsorganisaties in het bezit moeten zijn van een certificaat van een door de overheid gecertificeerde vakbekwaamheidsopleiding in het houden en verzorgen van de onderhavige Het ging er steeds om of een Bewijs van Vakbekwaamheid vereist is voor onze fokkers en tentoonstellingen. Deze verplichting geldt namelijk wanneer er sprake is van bedrijfsmatige activiteiten met huisdieren. Voor fokkers geldt steeds de vraag of zij bedrijfsmatig bezig zijn. Ook voor tentoonstellingen geldt dat als er bedrijfsmatige activiteiten op de tentoonstelling plaatsvinden, de organisatie er voor moet zorgen dat er altijd iemand met een Bewijs van Vakbekwaamheid aanwezig is.

Ik zit er al tegenaan te hikken, maar als zulke zaken worden geëffectueerd dan ga ik het toch écht voor gezien houden. Toch heeft het daar alle schijn van. Ik hoorde onlangs dat het te koop zetten (en verkopen) van dieren op een show ook niet meer zomaar zoals we altijd gedaan hebben zal worden voortgezet. Verkoopkaarten en verkoopbemiddeling zou moeten worden uitgevoerd door een functionaris die daar een cursus en een stage voor heeft gevolgd en door die wijsheid gemachtigd is het verkoopkantoor te bemannen.

Uit de krant….

 

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties