Comeback…

Ik las van de week op een van de wielren-sites (je moet wat) dat er een gerede kans bestaat dat de inmiddels 52-jarige (nu nog) ex-profrenner Andrea Tafi in 2019 aan de start wil verschijnen van Parijs-Roubaix. Kringen rondom de ex-vedette spreken over een grote ploeg waarin dat gaat gebeuren. Zijn oude ploeg die volgend jaar Deceuninck-Quick-Step heet is het in elk geval niet. Ploegleider Patrick Lefevere heeft netjes bedankt. Overigens werd kort na bovengenoemde pers release de boel al enigszins bijgesteld. Er is nog geen ploeg waar hij daadwerkelijk getekend heeft.

In een ROBOT trui (van 1974) van Cees Zoontjens…

Nou heb ik ook al lopen peinzen om mijn carrière opnieuw te gaan zullen aanvangen. Heb het plan opgevat dat deze keer op de mountainbike te gaan doen en zal daarin waarschijnlijk een grote concurrent gaan worden voor Mathieu van der Poel. Het zal dan tussen ons tweetjes gaan wie er dan naar de Olympische spelen in 2020 Tokio gaat. Ik vond crossen in mijn vorige wielerleven al leuk, en in cross 2.0 in casu het mountainbiken is nog leuker. Bovendien zijn het de zomerspelen waar zich dat onderdeel gaat afspelen. Omdat ik het niet meer zo op dat gure weer heb. Op zo’n mountainbike zit je bovendien toch wat meer opgericht, dus dat helpt ook al. Met andere woorden, die koers lijkt me dus letterlijk op het lijf geschreven.. En boem…. Toen werd ik wakker uit de droom.

Nu Tafi nog… Want wie gaat die Tafi even aan zijn verstand peuteren dat het niet meer gaat. Echt, ik vond het een prachtcoureur in zijn tijd. Een toffe Tafi. Hij is dan wel 10 jaar jonger dan mij, maar toch. Tafi zag in 1980 Francesco Moser Parijs-Roubaix winnen, en vanaf dat moment stond het voor hem vast dat hij profrenner ging worden. Zelf was ik toen al zo’n beetje halverwege mijn roemruchte wielercarrière. Een paar keer leek er een eind aan zijn carriere te komen. In 1991 verloor hij zijn profstatus na een teleurstellend seizoen met veel blessures. Aan het eind van seizoen 1992 was het toch Carrera wat hem een contract aanbood. Hij werd meesterknecht voor regelrechte klasbakken als Chiappucci, Roche, Abdujaparov. Eind 1994 kwam hij wéér zonder ploeg. Maar daarna kwam zijn zoveelste wederopstanding bij Mapei, en won hij in 1999 net als zijn grote voorbeeld Moser. ook als Italiaans kampioen.  eindelijk de koers die hij zo liefhad. Blijkbaar spookte die koers nog steeds door zijn hoofd, gezien het plan voor 2019. Volgens zijn eigen zeggen past dat truitje van 1999 hem nog steeds, en weegt hij 79/80 kilo. Hij heeft inmiddels zijn eigen wielerkledinglijn en fietst nog veel kilometers per jaar. Maar toch, Andrea… wordt nu ook maar wakker uit je droom. En geniet. Koop een mountainbike, en dan zien wij elkaar in 2020, Tokio. Deal? 😉

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Spinning…

Engels voor spinproces van vezels. Mij gaat het echter meer om de moderne variant in overtreffende trap van jezelf uitsloven op een hometrainer. Mijn haat-liefde verhouding met dat apparaat heb ik hier nimmer onder stoelen of banken gestoken. Zoek maar op. Om kort te gaan, het is zóóóóó geestdodend. Je verveelt jezelf kilometerslang een ongeluk. Terwijl er juist geen ongeluk kan gebeuren. Losse handen, kijk…. Maar je doet wat omdat we natuurlijk wel moeten bewegen.

Met goed weer vind ik het heerlijk om me één keer in de week op de mountainbike af te rossen op het prachtige mountainbikeparcours in De Uithof hier in de residentie. Een wegfiets heb ik dan wel, maar gebruik ik nagenoeg niet. Als die buiten komt, wordt-ie misschien wel verkouden. Nergens beter te vertoeven dan in een bos op een mountainbike, zeker met het weer van afgelopen zomer. Waarbij zelfs geen zweethemdje nodig bleek. Letterlijk zo weinig mogelijk om het lijf, heerlijk. Bovendien hebben moderne racetruitjes tegenwoordig lange doorlopende ritsen. Daarnaast deed ik trouw op de andere dagen mijn rondje op de hometrainer. Rondje… je begrijpt het wel. Echter toen het zo heel extreem warm was bedacht ik mezelf wel. Ik zweette zonder ook al. En toen…  verslofte het een beetje. Bovendien zat/zit ik vaak zat op de “gewone” fiets voor het boodschapje in de buurt of zelfs in de stad. Een auto is prachtig mooi, maar in een stad als Den Haag raak je dat pokkeding niet kwijt. Wij gebruiken hem nét iets meer dan de zojuist genoemde wegfiets, maar daar heb je het dan ook wel mee gehad. Bovendien is fietsen (om het maar Haags te houden) goed voor je leijer.

Sinds van de week heb ik het dan toch maar weer opgepakt. Het fietsen op dat martelwerktuig. Ik lees er een boek bij, of als de buurman de krant (nou ja, Telegraaf) in de bus heeft gegooid, maak ik daar een selectie uit. En van de week heb ik mijn tablet weer eens opgestart. Ook die was in de vergetelheid geraakt nu ik sinds april jongstleden een smartphone rijker ben. Waarmee je mooie selfies kan maken en appen dat je heel druk bezig bent geweest op de mountainbike. Stoer hoor. Op die tablet bleek ik het spelletje patience eens te hebben gedownload. Welke spelletje ik tegelijk met het hometrainen weer heb opgepakt. Daar kun je je kilometerslang mee vermaken. Daar hoef ik niet voor naar de sportschool. Ik moet nu zelfs uitkijken dat ik het virtuele finishdoek niet voorbij rijdt.

Beter dan in zo’n hele horde als wielrenners vermomde zwetende spinnende namaaksporters in een sportschool. Ik zie ze wel eens, kleurig en fleurig uitgedost tot en met zelfs schoenen voor klikpedalen. Eentje, de kopman denk ik, zit vóór in de zaal, en die is aangesloten op de geluidsinstallatie. Er groeit althans een microfoon uit zijn oor. Het hele peloton kijkt hem vragend aan en doet vervolgens volgzaam wat hij zegt. “We doen er een tandje bij”, “En nu een sprintje”, “Ga maar staan op je pedalen op deze (red: vituele) klim”, “Blijf achter op je zadel zitten”. Ik moet er toch niet aan denken. Fietsen voor als otters zwetende dummies. Maar ja, dan moet het dus thuis gebeuren op de hometrainer. In geborgen sfeer met gesloten gordijnen in plaats van buiten fietsen. Dat binnenkort veel minder aantrekkelijk wordt gezien het jaargetijde. Waartoe ik en mijn fiets(en) eigenlijk helemaal voor zijn geoutilleerd. Hoef de ass-saver er zomaar onder te klikken. Verder een hele reut aan kleding. Een sinds vorig jaar aangeschafte fijne lange warme dikke racebroek mét zeem, een windbrekerjack zonder mouwen, winterhandschoenen (nog van de 70’s), nieuwe overschoenen… Maar het ligt voor het overgrote deel nagenoeg ongebruikt in de kast. Als ik al een zweethemdje tegen de weersomstandigheden aan moet dan borrelt daarmee al de twijfel op. Ik ben gewoon een luxe coureur (geworden). 🙂

Goed, ik rij voorlopig weer mijn rondjes op de hometrainer. Dagelijkse etappes van 100 calorieën, 7 kilometer of 13 minuten. Dat is tegenwoordig zo mijn moeiteloos te behalen gemiddelde. Als ik een van die drie getallen op mijn boordcomputer voorbij zie komen dan ruik ik de finish. Of mijn spelletje patience moet nog niet uit zijn. Jongens, blijf gezond…

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Wat de gek ervoor geeft…

Het synoniem op marktplaats.nl voor “bieden”. Ik houd het op de oorspronkelijke titel. Nakendeju, da’s toch niet normaal voor een ouwe drinkkruik. 35 euro voor een plastic flesje wat ergens in de oorspronkelijke jaren ’70 langs de weg werd weg gemikt. Ik ga toch nog eens kijken in de collectie, of ik toch nog rijk kan gaan worden… NOT…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

negatief…? – positief…!

predicaat 2011 2012 2013 2014/15 2016 2017 2018
F 16% 20% 17% 10% 14% 18%
ZG 44% 40% 45% 48% 54% 46%
G 16% 19% 21% 25% 14% 22%
V 2% 2% 2% 3% 1% 1%
O 14% 15% 11% 11% 11% 11%
ABS 7% 3% 3% 3% 3% 1%
NE 0% 0% 1% 0% 3% 0%

Hierboven ziet u een staatje afgebeeld met percentages behaalde predicaten door NHD’s op de Bondstentoonstelling door de jaren heen. Voor zover ik de catalogi hebben zitten turven. Als ondersteuning nu alvast bij onderstaand relaas, wat me (uiteindelijk *) toch even van het hart moet. Ook al heb ik dan “officieel” niks meer met de hangoordwergjes, behalve dat het ras nog steeds een warm plekje in mijn hart heeft. Dit keer (2018) waren “we” voor het eerst te gast in Assen. We weten allemaal waarom. In het overzicht heb ik niet altijd de Niet Erkende en Vrije Klassen opgenomen. Maar dit beïnvloedt het cijfermateriaal slechts marginaal. Ik ben in een verloren ogenblik weer eens gaan turven voor het jaar 2018. De rest had ik al ergens opgeslagen. Mede ook naar aanleiding van een artikel in Kleindiermagazine van jongstleden juli. Een blad waarop ik niet meer geabonneerd ben. Omdat ik het (relatief) te duur vond, in verhouding voor hetgeen geboden. Omdat ik  voor 2004 al lid(/abonnee) was van de NKB (voorganger van de KLN) kon ik me alsnog beroepen (herroepen meer) onder dat verplicht gestelde abonnement (in combinatie met het lidmaatschap) uit te kunnen. In augustus kreeg ik de juli uitgave echter ter beschikking gesteld door de secretaris van mijn kleindiervereniging omdat er enige pagina’s aan onze vereniging KDV Westland werden gespendeerd. Dat de moeite waard was vond hij, en ik achteraf ook. In mijn clubverslag over onze laatste jongdierendag schreef ik dan ook over dit artikel: “…Neemt niet weg dat dit -op wat taalvoutjes na- inhoudelijk een erg leuk en leesbaar stuk is… “. Eerlijk is eerlijk. Positief blijven.

In het begin dat ik in de kleindiersport verzeild raakte, keek ik met argusogen uit naar de dag waarop Fokkersbelangen op de mat viel. Het was dan weliswaar een oubollig blaadje grafisch gezien (mijn vakgebied), maar inhoudelijk was het wel oké. Vond ik toen. Door de tijd wordt je wellicht kritischer. Kleindiermagazine was het product uit de samenwerking in 2004 met het grafisch gezien veel en veel beter verzorgde Avicultura. Inhoudelijk had ik er zo nu en dan toen al bij voorbaat mijn bedenkingen over. Het is steeds vaker een zaak van herhaling van zetten gebleken, helaas. Op het gevaar af me mogelijk te gaan ergeren heb ik me na het artikel over mijn cluppie te hebben gelezen, me laten verleiden om de rest te lezen.

9LH-501

Ik las zo het verslag van een consortium aan keurmeesters in een artikel (het derde) over de konijnen op de Bondsshow 2018. Groep 6 (de hangoorrassen) werden besproken door keurmeester Robert Meijer. Die (het doet niet ter zake maar ik meld het toch maar, vanwege de min of meer openbare voorbeeldfunctie) tevens voorzitter is van de KKV, de Konijnen Keurmeesters Vereniging. Een instituut waar je zorgvuldigheid van mag verwachten toch? En een positieve kijk op de zaak. Nu werd (soms wordt) mij persoonlijk juist wel eens negativiteit verweten als ik me kritisch uitliet over het ras de Nederlandse Hangoor Dwerg. Ondanks mijn inspanningen dit altijd zo zuiver, objectief en beargumenteerd mogelijk te doen. Wat meestal niet zo werd ervaren. Je bent bij konijnenfokkers al gauw een azijnzeiker als je niet ja-knikkend achter de meute aanhobbelt. Ook Robert Meijer was het artikel over konijnen op de Bondstentoonstelling zeer terecht kritisch over de huidige stand van zaken in ons ras. Waar ik het roerend mee eens ben. En blij dat een autoriteit dit eens aan de orde brengt. Meijer heeft het over “”…schaamrood op de kaken…” en “… Hoe kan dit toch?…“, “… aan eigen succes ten onder gaat?...” Maar is ook blij met de ingezonden aantallen. Mijn kanttekening even: het waren er wel 12% minder dan het jaar ervoor. Maar dan nog kan ik zijn verdere negatieve zienswijze niet helemaal delen. Hij heeft het er over dat zo’n 40% het predicaat ZG niet eens haalt. Ik kom dus op een iets ander percentage. Bovendien zie ik in mijn lijstje (hierboven) ten opzichte van vorig jaar verhoudingsgewijs meer F-jes bij een gelijkblijvend percentage O-tjes. Het glas is halfvol of halfleeg, kiest u maar. Zonder zijn pessimisme te delen ben ik het wel met hem eens dat er inderdaad te weinig vooruitgang wordt geboekt. Stilstand op zich is al achteruitgang, zou je mogen concluderen. Ook, over de kleurslag isabella schrijft Meijer: “… zaten wel een aantal leuke dieren…“. Ik sloeg de catalogus er even op na, van de 13 dieren maar liefst 7x een F, 5x een ZG en 1x een G-tje. Nu kunt u als verweer zeggen, dat niet alles aan predicaten is af te wegen, maar toch is dat wel hét criterium binnen onze liefhebberij. Ten overvloede, bij die F’s 2x 96,5 punt en 1x 96 punten. Ben ík nou zo negatief over de NHD? 😉

Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik om via deze onsympathieke, onpersoonlijke weg aan Robert Meijer te vragen om binnen de KKV te overwegen bij het bestuur van KLN eens aanhangig te maken om het predicaat V te laten vervallen. In navolging van eerder al het predicaat M. Met de komst van de puntenkeuring komt om een of of andere reden dit predicaat V nog maar nauwelijks meer boven drijven. Vertrouwend dat beslissers binnen het KLN bestuur haar KKV als uiterst serieuze partner beschouwd en in deze stelling niet  zoals wel vaker de oortjes naar de Entente Eureopéenne zal laten hangen.

*) Op 30 augustus jongstleden kondigde ik min of meer dit blogje al aan. En vroeg de lezers of zij wilden reageren. Reacties zijn uitgebleven. Misschien ook wel, dat ik enigszins gekleurd de boel voorstelde. Ik heb het artikel in KM nog eens opnieuw gelezen, en ook dit blog nog eens gelezen en nog eens en op diverse punten herzien en nog eens herzien, zonder de essentie ervan te wijzigen. Iets wat ik bij voortduring doe alvorens tot publicatie over te gaan. Omwille van de objectiviteit vond ik dit wenselijk.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Polleke (2) …

Polleke (van CS Ibbeltje)

29-01-2014 / 31-10-2018

Polleke van CS Ibbeltje

 

 

 

 

 

 

Het begin van -zeg maar- cavia’s 2.0 hier, in de vorm van een verjaardagscadeautje. Dit diertje was de basis voor de huidige stam goud-agouti cavia’s. Waardoor ik weer (meer) plezier kreeg in de kleindiersport. In aangepaste vorm.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Op een verkeerd been gezet… Lezen…

Wie schrijft, die blijft”, schreef ik in een vorig blog. Maar het is ook wel prettig dat hetgeen geschreven wordt ook daadwerkelijk wordt gelezen. In deze context het volgende uitstapje. Niet zo heel lang geleden heb ik –zoals den trouwen lezer weet– een nieuwe caviaflat gekocht en (samen met mijn zoon) in elkaar gezet en geplaatst. Het oude is vakkundig aan gort geslagen en als grofvuil verbrand, na ruim 20 jaar trouwe dienst. Bij het plaatsen van het nieuwe en vooral het opruimen van het ouwe kwam aldus ook oud zeer bovendrijven. Wat weg kon. Een oud duivenmandje -wat ik hier ook al eens meermaals heb besproken- is voor de gratis weggeef op marktplaats.nl gezet, en werd al heel snel opgehaald door een Turkse meneer die Takla’s fokte. Ook een enkel oud reservehokje kwam op die site terecht. Ook voor de weggeef. Dat duurde toch even, maar och, naar grof vuil kan altijd nog. Het was een hokje wat veelal werkeloos onder het oude caviahok stond. Ik gebruikte het wel eens voor gestrande duiven of logés (dieren dan). En zo zijn nut meermalen bewezen. Nu was het dé tijd om het op te ruimen. Een koper meldde zich uiteindelijk toch en kwam het afhalen. Een keurige jongedame stond aan de deur en ik ging haar voor naar de schuur. Ben altijd benieuwd wat de concurrentie dan fokt, maar ik bleek mezelf op het verkeerde been te hebben gezet. Ze had er helemaal nix mee. Haar verschijning deed het al vermoeden, ze was geen fokster.

geleend van internet…

Ze wilde het hok graag hebben om er een minibieb van te maken. Dat fenomeen steekt steeds vaker de kop op. Een geweldig goed initiatief. Bij een bezoek op de camping bij onze dochter, schoonzoon en kleinkinderen deze zomer zag ik er zelfs eentje op een naburig laantje daar. In een onbewaakt ogenblik ben ook ik eens een tijdschriftje gaan lenen en lezen zelfs. Perfect toch. Ben erg blij als mij afgedankte hokken een tweede ronde verdienen. Is het niet voor de konijnen dan is het wel voor de boeken. Top.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Verkocht…

Gerelateerde afbeelding

bronvermelding – foto van fixedgearcrit.com

Ik had  beloofd het vervolg te melden. De baanfiets is dus verkocht, zoals de kop al heeft verklapt. Een jonge renner die in Utrecht woont en studeert heeft hem gekocht. We zijn er allebei blij mee. Tijdens het maken van het altijd gebruikelijke proefrondje voor de deur, vielen zijn skills op een baanfiets me al op. Desgevraagd meldt hij me regelmatig op de baan in Apeldoorn te rijden. Deze baanfiets zal daar echter toch niet voor worden gebruikt, daarvoor heeft hij een andere baanfiets. Ik vroeg hem naar het merk ervan, en hij antwoordde dat het er een van een onbekend merk is: Dasia. Ik kon hem melden dat ik het merk wél ken, van een zaak in Haarlem. Zelf wist hij dat niet. De fiets die hij nu van mij kocht zal worden gebruikt om naar de faculteit te rijden. Maar ook om eens mee te doen aan fixie wedstrijden op de stratenparcoursen, zoals die ook in ons land steeds populairder worden.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties