tjalalie…

Als ik later groot ben… Voor de bucketlist. (Nee, niet de fiets…)

Toen ik vroeger klein was… (pre kromme sturen). Precies zo een had ik…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Chef van de lege dozen…

We bezigen de term al heel lang toch weer. “Iemand die weggepromoveerd is en zich moet bezighouden met minder belangrijke dossiers.”, dat lees ik dan als verklaring op het internet. Een letterlijk inhoudsloze taakomschrijving.

Maar… op een kantoortje in Waddinxveen staat bij de firma Doosopmaat.nl een bordje met deze holle titel. De firma van de 44-jarige Jos Knulst maakt dozen op bestelling met exact de maat die jij wenst. In allerlei typen en aantallen. Alhoewel, ik heb me laten vertellen dat door corona er een tekort aan papier ontstaat, door het veelvuldig versturen van pakjes in de vorm van kartonnen dozen.

Hoe dan ook. De gekte slaat ook door in den ouden staelen racefietsen scene. Op Marktplaats.nl worden nu lege dozen van Campagnolo aangeboden. De legendarische Italiaanse onderdelen zijn natuurlijk voor liefhebbers echte wannahaves. Maar de dozen…? Op een van die dozen staat met een viltstift de vervangende inhoud geschreven: “Weinmann remblokjes“. Het moet niet gekker worden. Dat pakt helemaal verkeerd uit, toch?

(Afbeelding van onderstaande verpakking komt elders vandaan.)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lang gelee…

… was het al weer, dat het zo’n hondenweer was in de Hel van het Noorden. 2002 meldde men. Geweldig toch, afzien. Tenminste… om er naar te kijken. De herfst is juist begonnen, en met de verwarming lichtjes aan, is dat op de bank best te doen, op zondagmiddag. Die renners kijken er naar uit, en als ze er eenmaal middenin zitten roepen ze om hun moeder. Zelfkastijding. Publicitair is het voor sponsors ook niet aantrekkelijk, want alle renners zien er hetzelfde uit. Vooral zonder leesbare tekst van de broodheren op de uitrusting. Mathieu van der Poel had blijkbaar wat warme voeten, want op een gegeven moment waren zijn witte raceschoentjes wel héél nadrukkelijk waarneembaar. Afgespoeld/-gekoeld met een bidon water. Doorgaans zie je slechts ogen en lippen. Héél soms nog een glimp van een rugnummer. Kaderplaatjes zitten tegenwoordig achterop, in direct contact met opspattende modder. Onleesbaar dus ook. Bandenfabrikanten zijn klaarblijkelijk de enigen die er wel bij varen. Weinig bandenspanning is het devies, voor het comfort, maar ook om banden te sparen. Om lekrijden te voorkomen, maar dat hadden ze dat bij Ineos Grenadier op de reserve Pinarello fiets van de Italiaan Moscon die lange tijd op kop lag– vergeten aan te passen. Die fiets stuiterde vrolijk omhoog en omlaag daar waar anderen van een min of meer van een natuurlijke vering genoten.

Dertig van die modder-met-kinderkopjes stroken. Eigenlijk 29 want die laatste is met wiskundige nauwkeurigheid vlak voor de cementbaan van Roubaix door de gemeente als een soort erfgoed neergelegd. Leerlingen van de landbouwscholen (en die zijn er daar nog zat in de streek) hebben die stroken afgelopen tijd onderhouden. Normaal wordt de wedstrijd in het voorjaar gehouden en liggen ze er “goed” bij. De hele zomer heeft er nu echter aan de kanten en op het middenrif van het wegdek welig het gras kunnen tieren. Daar waar menigeen stof hapt normaliter, moest men het nu bekopen met een modderbad, als je de controle verloor. Wat ook de zaterdag ervoor Vleuty (Annemiek van Vleuten) letterlijk aan den lijve moest ervaren. Twee breuken in het bekken en een gebroken schouder waren haar deel. Terwijl het toen nog redelijk droog was, de dames kwamen redelijk herkenbaar binnen die zaterdag. In tegenstelling tot de (vieze) heren een zondag later. Annemiek is nog niet maar toch ook weer wél genezen, en die zien we dáár niet meer terug, beloofde ze. Maar je weet nooit. In dat kader refereer ik naar 1985, het jaar dat Theo de Rooij in een natte Hel rondreed, en op een gegeven moment van lieverlee afstapte. Kijk het YouTube filmpje er maar eens op na. Het geeft weer hoe renners over De Hel denken.

Hel en verdoemenis.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Toeter…

Talent Ide Schellingde jonge Bora Hans Grohe renner– kwam nog ruim voor de start van de afgelopen Tour de France voor een interview in de laatste Procycling (dit als bronvermelding en tevens: ik ben abonnee) in Den Haag op de racefiets naar de Hofvijver. Door de Haagse binnenstad met de fiets kan wel eens een avontuur zijn. Weet ik uit ervaring. Om dat avontuur enigszins in goede banen te leiden rijdt Ide daar rond met een toeter op het stuur. Hij kwam het ding eens per ongeluk tegen bij een bezoek aan een bouwmarkt, en het leek hem wel wat voor op de fiets. In plaats van het ons bekende fietsbelletje.

Een geweldige vent, naar mijn hart. Met ongekend bravoure reed hij zich afgelopen Tour de France in de bolletjestrui. En hield hem zelfs een paar dagen. Of je het gelooft of niet, is dat hij dat zelf vooraf al zo had gepland. In genoemd interview doet hij dit plan al uit de doeken, om voor te stellen aan zijn ploegmanager Ralph Denk. En zo geschiedde, Ide krijgt de lengte bij Bora. Het enthousiasme wat die gozer uitstraalt is ronduit fabuleus. Ik kan me inderdaad goed voorstellen dat hij het in die ploeg met iedereen goed kan vinden. Ook met een “grootheid” als Peter Sagan. Het zal het feest der herkenning zijn, ze zijn uit hetzelfde hout gesneden.

Ide’s schijnaanvallen van achteruit de kopgroep, om puntjes te sprokkelen voor die bergtrui waren echt geweldig gewoon. Niet meer van deze tijd. Om met Maarten Ducrot te spreken, nog uit het oude wielrennen. Het huidige wielrennen staat doorgaans stijf van de druk en stress. Wat zich bijvoorbeeld manifesteert bij renners (als van Jumbo) die zich met een weegschaaltje en opgelegd pandoer van de voedingsdeskundige naar het ontbijtbuffet begeven, om tot op één cijfer achter de komma af te wegen wat ze mogen “verorberen”. Vindt je het gek dat renners als Tom Dumoulin tegen een virtuele muur omhoog vliegen? Die Ide gaat het liefst met vrienden lekker BBQ-en en daarbij een lekkere pint bier wegslaan. Hij wil ook niet verhuizen naar Monaco of zo. Dan maar iets meer belasting betalen. In het interview geeft Ide weer dat vanuit zijn uitvalsbasis Den Haag tal van trainingsmogelijkheden zijn. Ik weet het (nog). Op een van die ritjes kwam hij zo ook aan zijn vriendin. Op het fietspad van Noordwijk naar Scheveningen reed hij haar achterop, en nodigde haar uit om in zijn wiel mee te rijden. Zij vond het al rap té hard gaan, en liet Ide weten om maar lekker door te fietsen. Toen hij dat deed en bijna bij Schevingen was realiseerde hij zijn gemiste kans. Hij wist alleen haar voornaam en dat ze in Den Haag woonde. Hij keerde om in de hoop haar nog weer tegemoet te fietsen.  

Ide Schelling komt uit de fixie-scene. Het (mijns inziens) roekeloos rijden van criteriums op een baanfiets. Zonder remmen en versnellingen. Dat lijkt gevaarlijk, maar zo’n parcours is a.) afgezet, b.) ze rijden allemaal dezelfde kant op, en c.) iemand plotseling remmen voor je is onmogelijk. Ide kwam op zijn eerste wedstrijd in de Amsterdamse Orteliusstraat met Haagse bluf aan de start. Op een omgebouwde wegfiets met een vast baanverzet, een échte fixie zeg maar. De (weg)cranks waren echter veel te lang. Wat in de bochten echt gevaarlijk zou zijn. En een wedstrijdcommissaris gaf hem derhalve geen toestemming om zo te starten. In allerijl werd voor hem een oude huurbaanfiets van de baan uit Sloten geregeld. Luc Ducrot rijdt ook in dat peloton rond. Zijn eerder genoemde vader, Maarten (die van het ‘oude’ wielrennen), gaat daar liever niet naar kijken. Een euvel van veel oud-wielrenners. Als je wat ouder wordt, en tot bezinning komt, zie je het gevaar van wat je al die tijd zelf hebt gedaan pas in. Ide heeft dat gelukkig nog niet. Ide… go for it. Ik ben fan…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hiep…hoep…hoera

Haagse hangoren bestaat uitgerekend nauwkeurig vandaag exact precies 10 jaar.

Ik had tijden geleden al een heel stuk geschreven over het hoe en waarom. Maar bij nader inzien besloten het hier maar bij te laten. Niemand zit te wachten -zoals ik dat wel eens noem- pseudo-intellectueel-glas-in-lood-gelul.

Ik hoop dat jullie blijven volgen. Op weg naar een volgende mijlpaal.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Tweede handsje…

Geef ’t een nieuw kansje. Noem het een lichte vorm van verslaving. Er gaat geen dag voorbij of ik kijk even wat er te koop is in de wereld. En mijn wereld beperkt zich dan doorgaans tot marktplaats.nl en daar bovenop dan ook nog eens met de instelling van 15 km rondom mijn woonplaats. Je moet je grenzen kennen. Maar dan nog is er nog zat te koop. Soms een koopje en soms ……… Want je ziet wat onzinnigs voorbij komen. Waar zelfs niet ingewijden zo doorheen prikken. Raleigh fietsen waar (bijna) Joop Zoetemelk zelf nog op heeft gereden, maar duidelijk de veel mindere replica’s blijken te zijn, wil men voor € 500,00 (onverkoopbaar) de markt opslingeren. Andersom komt ook voor. Pas geleden wilde iemand een fraaie échte Amsterdamse RIH (de kenner weet waar op te letten) voor een veel te lage vraagprijs van eigenaar laten wisselen. Mijn menslievende inborst zegt dan dat ik zo iemand tegen zichzelf dien te beschermen. Later bleek de fiets voor bijna het dubbele verkocht te zijn geweest.

In negen van de tien gevallen denkt men echter dat de door hen aldaar aangeboden waar een waar fortuin waard is. Echt waar(d). Soms zie je dan dagen later, wanneer ze enigszins tot zinnen zijn gekomen en de gevraagde verkoopprijs naar beneden hebben bijgesteld nog altijd een prijs waarvan je denkt; ik koop wel nieuw. Sidi fietsschoenen secondhand voor 200 euro aangeboden. Die in de winkel dan weliswaar 450 euro kosten. (te zot)

Alles wat aan iemand anders’ lijf heeft vastgezeten daar zou ik toch niet zo heel gauw intrappen. Niet in schoenen, niet een zonnebril en al zeker geen helm. De schuimrubber pads van zo’n helm hebben dan toch al andermans zweet geabsorbeerd. Hoe goed schoon gemaakt dan ook, nee niet voor mij. Niet dat ik smetvrees heb, en ons moeder zei vroeger zelfs dat ik een “smerige taddik” was, maar dat is voor mij een grens te ver. Ik heb zelf ook zo’n werkeloze reservehelm op de kapstok liggen, maar zal ‘m dan ook niet zo snel te koop aanbieden. Zonde, want ik weet dat ik ‘m goed heb onderhouden en regelmatig heb uitgewassen, maar toch. En dat terwijl luisjes op mijn coiffure toch heel weinig houvast hebben.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wat is het…?

Een versleten ketting…, je hoort het doorgaans eerder dan dat je het ziet. Het kraakt en piept. Échte wielrenners verliezen kostbare aantallen watts ermee. De slijtage openbaart zich pas echt goed als je ‘m “opereert”. Te weten, met een kettingpons opengemaakt, vertoont het aldus tevoorschijn gekomen stiftje dan vaak de ingesleten inkepingen van de schalmpjes. Letterlijk is de ketting langer geworden. En gaat dan onherroepelijk schade berokkenen. De tandwielen en vooral de kransjes achterop waren immers gewend aan de identieke grijpafstand tussen de tandjes conform die van de rollers. Wordt de ketting langer dan gaat de slijtage allereerst zijn slag slaan bij de kransjes omdat het niet meer exact op elkaar aansluit. Als je blijft volharden om niet te vervangen, slijten in tweede instantie tenslotte ook nog de tanden van de grotere kettingbladen aan de voorkant van de aandrijving. Omwille van de grotere diameter houden die het doorgaans nét even langer uit dan achteraan. Van de andere kant zijn ze vaak ook van het zachtere aluminium in modernere gevallen. Voorkomen is echter altijd beter dan genezen. Vroeger hield ik op één pignon (meervoudig freewheel achter) er twee kettingen op na. Die ik om de zoveel (ondefinieerbare) tijd wisselde. Dat scheelde alvast de helft. Om de slijtage voor te zijn mat ik (van meten) de lengte van 24 schakels, van rol tot rol. Deze dient minimaal 308 millimeter te bedragen. Is het meer, dan wordt het tijd te gaan vervangen. Bij regelmatig gebruik en dus ook onderhoud (even ontvetten met WD40 en daarna weer in de -dunne- olie) kan een ketting best meer dan 2.000 tot 3.000 kilometer mee. Beetje afhankelijk van het gebruiksdoel ook wel. Een crossfiets zal veel eerder aan de beurt zijn dan een baanfiets die in de winter uitsluitend op de overdekte wielerbaan wordt gebruikt.

Onlangs zat ik op de PC onderdeeltjes te spotten, toen mijn vrouw -die toch ongevraagd al heel wat onderdelen en gereedschappen in de loop der eeuwen voorbij heeft zien komen- in het voorbijlopen op het scherm keek, zich verbaasd afvroeg: “Wat is dat?”. Waarna ik dus verklaarde dat dit dus een controlekaliber betrof voor het checken van de kettinglengte. Om te bepalen of een ketting aan vervanging toe is. Zakt het kaliber door de ketting heen, dan zakt de ketting op haar beurt letterlijk dus door de mand.

Ik vertelde haar dat ik dat altijd (zoals daar straks uitgelegd) “even” nameet. Dat “even” houdt in de praktijk dus in dat ik dit in feite telkens moet opzoeken in mijn “literatuur”. Alwaar ik dat om de zoekkans te vergroten dit al met een marker heb gemarkeerd. Wat ik hier dit blog schrijvende dus ook alweer moest doen. Wie sterk is moet slim zijn, en mijn vrouw stelde voor om het ding te kopen. Ik ben doorgaans van de verkeerde zuinigheid, maar besloot dat het toch wel een goed idee betrof. Het werd nog een slijtageslag, want ondanks de belofte van een groot internetgoederendistributiecentrum (scrabble, eat your heart out) met een omvangrijk bol blauw mannetje op het logo, welke hier vlakbij in Waalwijk is gestationeerd, duurde het met Post-NL onnodig meer dan een week. Zelfs met een versleten ketting was ik op-en-neer op de fiets sneller geweest. Wat er mis is gegaan weet ik niet, maar hij viel van de week alsnog toch nog op de mat door de brievenbus. Het opzoeken is passé. Nu nog het gereedschapje zó opbergen dat het handzaam paraat voor de grijp ligt/hangt…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De dagen van de week…

Het maandagochtendproduct is genoegzaam bekend. De term werd voor het eerst gebezigd door de Canadese auteur Arthur Hailey in zijn boek uit 1971, Wheels. Op die dag bleken geproduceerde automobielen meer gebreken en vaker reparaties nodig te hebben dan die op andere dagen. Hij meende dat dit kwam omdat werknemers nog wat na-ijlden van het weekend, door meer zieken en mogelijke onderbezetting. Kortom meer druk en minder concentratie.

Een vrijdagmiddagprodukt kan dezelfde symptomen vertonen. Ook dan is de concentratie en wellicht motivatie misschien ver te zoeken. Zo van; nog gauw even afraffelen voor het weekend begint. Gelukkig blijven er nog drie werkdagen over om wél de allerbeste resultaten mee te kunnen boeken. Nu blijkt echter dat er in feite nog maar twee zijn, te weten de woensdag en de donderdag.

Batavus heeft immers beslag gelegd op die andere dag, sinds de invoering van de Batavus Dinsdag. Behalve dat de week én het jaar nog niet om zijn, is deze toch al de Fiets van het jaar 2021. Een uiterst degelijke gebruiksfiets in zowel dames- als herenuitvoering. Niet kapot te krijgen.

Prettige week verder…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Gelukkie na een ongeluk…

Afgelopen week ging het een beetje de verkeerde kant op hier in de caviastal met een goud-agouti zeug van 2019. Ze was eerste een paar dagen “uit vorm”, en later had ze een beetje een natte buik. Met medicijnen –niet mijn ding eigenlijk– haar geprobeerd weer een beetje op te peppen. Wat leek te gaan lukken. Enkele dagen later vond ik haar in de ochtend toch dood in het hok. De laatste der mohikanen, want ik zet mij de laatste tijd graag in voor de mooie en moeilijke taak die onze zoon zich heeft gesteld. Het weer op de kaart zetten van de gladhaar cavia in de kleurslag schildpad. In 2015 aangevangen en met een onderbreking nu sinds een jaar of drie weer constant serieus mee aan de gang. Met de nodige tegenslag, die hem soms aan het twijfelen bracht om er mee door te gaan. Iets daarna ben ik aan het afbouwen gegaan van mijn stam goudagouti’s waar ik sinds 2014 weer mee bezig was. In het pre-coronajaar 2019, haalde ik een paar mooie F-jes ermee. En viel zelfs op de clubshow in de (geld)prijzen. Je moet op je hoogtepunt stoppen. Dat is in de sport een veel gehoord statement. Daar had ik vrede mee, en tegelijkertijd kan ik toch nog onze zoon meehelpen. Dit jaar heeft hij wel sprongen gemaakt.

Afgelopen zaterdag (gisteren dus, we zijn eens actueel) brachten we een schildpad B-klasse beer op de gezamelijke jongdierendag van de verenigingen van VKPNO (Nieuwendijk) en Nut en Sport te Meeuwen. We stuurden de beer in om weer eens te zien of we op de goede weg zijn. Kennis van de kleurenleer en genetica hebben ons inmiddels wel overtuigd dat we het goede spoor hebben gevonden. In een nog te “publiceren“ tweeluik zal ik dat binnenkort uit de doeken doen. Feit is dat we nog nooit zo blij zijn geweest met een V (van voldoende). Want het predicaat is niet eens zo belangrijk, en slechts een indicatie. En dat de beharing té lang is was ons niet ontgaan, vanzelfsprekend. We weten echter dat die lange haren op de achterhand zijn ontstaan door een eerdere inkruising elders van een langharigere variëteit. De keurmeester bracht het mild: “Beharing moet niet langer op achterhand”. De betere keurmeesters keuren naar de stand van een ras en/of kleurslag en dat is hier zeker gebeurd. Een -terechte- O (zoals bij de eveneens ingezonden de “buff” beer) had ons zeker niet ongelukkiger gemaakt, maar mogelijk heeft keurmeester Bertus van Dijk clementie met het diertje gehad. Misschien heeft hij nét vóór het eindoordeel nog één keer naar die fantastische bloktekening op de buikzijde gekeken. Nog beter om te weten dat de jongen van deze beer die twee weken geleden zijn geboren met betrekking tot die pelslengte al veel beter beloven te worden. En ook in andere opzichten. Het is en blijft reuze spannend en leuk. Net als de ontwikkelingen van jongen van half juli die hier zitten, en het product zijn van een heel andere fokcombinatie die vreemd lijkt, maar we in de beloofde tweeluik zullen toelichten.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Gejat… (nee, gekopieerd)…

Ik ben gevaccineerd en nee, ik weet niet wat er in zit

noch in dit vaccin, noch in degenen die ik als kind heb gekregen,

noch in de Big Mac of Hot Dogs.

Ik weet ook niet wat er in ibuprofen of andere medicatie zit, het neemt gewoon mijn pijn weg

Ik ken niet elk ingrediënt in mijn zeep, shampoo of deodorant..

Ik weet niet hoe lang het effect van mobiel gebruik op lange termijn is, weet niet of het eten dat ik in het restaurant heb gegeten door schone handen klaargemaakt is of dat mijn kleding, gordijnen, sportdrankjes te gevaarlijk zijn…

Kortom……Er is veel dat ik niet weet en nooit zal weten. Maar één ding weet ik het leven is kort, heel kort en ik wil toch iets anders doen dan gewoon ‘opgesloten’ zijn in mijn huis. Ik wil nog steeds mensen knuffelen zonder angst…

Als kind en als volwassene ben ik ingeënt tegen polio en tegen vele andere ziektes; mijn ouders en ik vertrouwden de wetenschap en hoefden nooit een van de ziektes te lijden of over te brengen – ik ben gevaccineerd tegen van alles…

Ik ben NIET ingeënt om de overheid te plezieren maar om:

* Niet te overlijden aan covid-19

* Om zo min mogelijk deze ellende te verspreiden

* Om mijn geliefden te knuffelen

* Geen PCR-of antigeentests hoeven te doen om naar een restaurant te gaan, op vakantie te gaan en nog vele andere dingen aan te komen…

* Om mijn leven te leiden

* Om Covid-19 een oude herinnering te houden

* Om ons te beschermen

(Ik heb deze tekst gekopieerd omdat het staat voor waar ik in geloof.)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen