In or on a bottle (part three, The End)…

Mijn wens als uitgesproken (vooruit… uitgeschreven) op het einde van deel twee van deze trilogie is uitgekomen. Een van de trouwe lezertjes kon het blijkbaar niet over het hart verkrijgen dat ik de grote prijs in de wedstrijd in casu de Elite Fly bidon van Team Sunweb heb moeten missen. Op die van Sunweb zat voor mij toch inmiddels een klein smetje op. Als ik werkelijk gewild zou hebben, denk ik dat ik via Tom Dumoulin’s garage misschien nog wel wat achteloos achtergebleven exemplaren had kunnen opsporen waar hij toch vanaf wilde. Nu hij vanaf volgend jaar “contractueel” verplicht is zich te laven aan de schijnbaar veel zwaardere Tacx Shiva bidons van Jumbo Visma. Hij zal op zijn reguliere fiets 30 gram aan plastic meer mee moeten gaan torsen. Een Tacx Shiva weegt immers 70 gram tegen 55 gram voor een Elite Fly. Twee bidons dus 2x 15 = … juist. Maar… wel is het zo dat de volle inhoud van de Italiaanse variant in de reguliere versie 550 ml bevat tegen 500 ml in de Wassenaarse. En dus 100 ml (in casu gram) méér water of dorstlesser. Dat scheelt een slok op een borrel/bidon. Blijft per saldo voor twee volle bidonnen op een fiets 70 gram zwaarder over voor Elite versus de Tacx. Als ik goed gerekend heb, in de gauwigheid. Elk nadeel heb z’n voordeel; wist Johan Cruijff al. Al met al: we have a winner, Tacx.

Maar lekkerpuh, ik ben nu dus wel in het gelukzalige bezit van de iets grotere 750 ml versie van de Elite Fly. Een transparante versie. Wat altijd handig is, om in een oogopslag te kunnen zien wat je in de tank hebt. En niet zo’n smal kijkvenstertje als je ook nog wel eens tegenkomt. Ik zag zelfs dat Elite een mega Fly versie van 950 ml heeft. Voor de echt dorstigen onder ons.

Overigens, dat teveel aan gewicht kun je overigens altijd “compenseren”. Ik zie met de regelmatigheid van de klok tijdens de klim profrenners een deel van hun –zelfs net aangepakte– bidon leegspuiten op het wegdek nét voor de klim. Legendarisch is de (eerder hier ook wel gemelde) anekdote over de stylist op de fiets Jacques Anquetil. Hij nam vóór de beklimming de bidon van de fiets en stopte die dan achter in zijn trui. Om gewicht te besparen op zijn fiets…

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Subtiel…

Op een fiets is (net zoals op zoveel artikelen) doorgaans een merknaam zichtbaar. Toch lijkt het alsof we met zijn allen steeds bijziender aan het worden zijn, als we de fietsenfabrikanten mogen geloven. Fietsen en lettertypes lijken sowieso niet altijd samen te gaan. Size doesn’t matter. Ik moest hieraan denken toen een van de kinderen me op hun vakantie een foto appte (jaa… doe ik ook!) van onze oudste kleindochter staande voor een een zaak die Grafiets heet. In de zilverstad Schoonhoven. Mede als gevolg van mijn grafisch verleden, een firma van een liefhebber naar mijn hart. Iemand die grafisch ontwerper zijn combineert met het praktiserend liefhebber zijn van het knutselen aan de racefiets en/of MTB. De schoonheid van een lettertype kan soms wel goed verwoord worden in een fietsenmerknaam. Uit marketingoverwegingen dient zoiets bij voorkeur herkenbaar te zijn, en dat men het zonder feitelijk te lezen associeert met dat specifieke merk. Ik noem een legendarische merken als bijvoorbeeld PEUGEOT, die haar woord- en beeldmerk in wezen lang onaangetast liet. Velen willen nog wel eens meegaan met de (verkeerde) flow.

De weergave in letters van een merk kan andersom ook danig worden verkracht. Ik noem het –kwestie van smaak, en er over twisten, ik weet het– (Duitse) merk Canyon, waar thans de wereldkampioen op rondrijdt. En ook onze nationale trots annex ook wereldkampioen (in die andere discipline, de cyclo-cross) Mathieu van der Poel. Het ziet er echt niet uit, een achteroverhellend (mag je dat cursief noemen?) nagenoeg onleesbaar lettertype. Waarbij ze ook nog eens de onderkant van de x-hoogte van het letterbeeld hebben aangevreten, alsof het er nét niet op kon. Die Duitsers kunnen er wat van, want een ander merk van onze Oosterburen, die van de Wehkamp onder de fietsenboeren Versandhaus Rose presteert het bij sommige modellen om het vierletterig woord zo om de schuine buis te draperen dat het van geen enkele kant te lezen valt. Ik vind te erg voor “woorden” om ze hier dan ook in de vorm van een foto een podium te geven. Letterketters zijn het.

Waar blijven de tijden toen de mannen van ijzer waren en de fietsen van staal waren. Zoals het Amsterdamse RIH dat een beetje verwoord. Subtiel wordt en werd dit drieletterig woordje schreefloos uitgevoerd minimalistisch op de buizen geplakt. Schoon in zijn eenvoud.

foto functioneel bewerkt, bron: internet.

Maar om bij de les (en de aanvang van dit blog) te blijven, even terug naar onze bijziendheid. De firma Trek maakt het toch wel heel erg bont. Het is maar goed dat er geen commandeurs meer bovenaan de schuine buis zitten, want de merknaam van ook slechts vier miezerige letters loopt van het bracket tot aan de balhoofdbuis. Dát springt in het oog. Zonder dat je daar een groot modern LED TV scherm voor nodig hebt. De merknaam is zo pompeus uitgevoerd dat zelfs brildragers dit zonder het voor hen onmisbare attribuut toch nog te lezen. Of misschien is het zelfs zo té groot uitgevoerd dat het andersom helemaal niet meer leesbaar is. Het zou hen sieren om de bovenbuis in wit uit te voeren, met rode bandjes erom… 😎

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

In or on a bottle (part two)…

Het mysterie van part one is opgelost. Ik weet inmiddels met welke spreuk voor welke renner ik gewonnen heb. Mysterie opgelost, prijs zoek. Samsung & Team Sunweb was het allemaal al eerder duidelijk, dachten ze. Kon het niet nalaten toch even te melden hoe of wat. Ik maak u deelgenoot van de laatste mail: (citaat:)

Hallo Haagse Hangoren, (red: er stond mijn échte naam)

Dank voor het samenstellen van de mailgeschiedenis. Ik zie inderdaad dat u heeft aangegeven dat u zou verhuizen na 7 juni. Wij hadden zelf gepland om voor die tijd nog de bidons te verzenden, helaas is dat niet gelukt doordat de productie anders liep dan gepland. We hebben op één moment de gegevens verzameld (voor 7 juni) en daarna niet meer aangepast, zie ik. We zullen volgende keer hier zeker beter op letten. Onze oprechte excuses dat u hierdoor uw winnaars bidon heeft misgelopen! Jammer ook te horen dat de bewoners er nog niet woonden op dat moment, anders had u ze kunnen bellen en alsnog de bidon goed kunnen bemachtigen. Ik hoop dat u een beetje vreugde haalt uit het feit dat uw bidon Robert Power heeft aangemoedigd met “Power to you…!” Nogmaals excuses voor het misverstand en bedankt voor het aankaarten van dit probleem.

Ondanks de teleurstelling een fijne dag gewenst.

Met sportieve groet, Samsung & Team Sunweb

Nou, daar doen we het dan maar weer mee. Even nog, ik ben niet de enige die dus niks aan die bidon heeft gehad. Ook Robert Power niet. Hier de uitslag van de etappe waarop mijn prijswinnende bidon in zijn bidonhouder zat.

16.05  Robert Power DNF  Etappe 6 – Cassino › San Giovanni Rotondo 238 km.

Ik hoop maar dat een verzamelaar of klein Italiaans jongetje langs het parcours zijn bidon mét dop heeft opgevangen.

Afbeeldingsresultaat voor elite flyU weet nu waar u mij mee blij kunt maken. Met een Elite Fly bidon. Liefst eentje van een andere ploeg dan Sunweb. Sorry…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

In or on a bottle…

In 1979 (op het einde van dat jaar trouwden wij) bracht The Police het nummer Message in a bottle uit op het album Reggata de Blanc. Dat waren nog LP’s toen hè.

Tijdens de voor de wielerploeg van Sunweb in feite zo desastreus verlopen Giro d’Italia brachten co-sponsor Samsung en Team Sunweb een prijsvraag op gang, waarbij je online een spreuk kon insturen om als fan hun renners aan te moedigen. Onder de slogan, wellicht gepersifleerd, of op zijn minst geïnspireerd, op basis van bovengenoemd nummer, yourmessageonabottle. Die persoonlijke aanmoediging werd dan middels laser onder vermelding van de naam van de inzender aangebracht op de dop van zo’n nieuwerwetse en superlichte Elite Fly bidon. Jij als winnend inzender zou een replica ervan toegezonden krijgen. Ik heb –u weet het– zat bidons, maar díe bidon nou weer nét niet en dus nam ik de gelegenheid maar te baat. 20 kansen immers, vanaf etappe 2.

En ja hoor, op het tijdstip dat de renners zo’n beetje aan etappe 6 zouden gaan beginnen ontving ik op 16 mei jl. dus een mailtje van Samsung – Team Sunweb dat mijn spreuk had gewonnen!!! Ik had inmiddels al wel drie spreuken ingestuurd, telkens voor een andere renner. Sam Oomen en Chad Haga kan ik me nog herinneren, de derde al niet eens meer. Daar is het ook bij gebleven. Elke ochtend kreeg die desbetreffende aangemoedigde renner dan een setje van die bidons op zijn fiets geschoven, nadat hem door de PR-man werd gewezen op de speciaal voor hem bedachte aanmoedigingsspreuk. En van wie (inzenders voornaam) deze dan kwam. Met welke spreuk ik gewonnen heb en voor welke renner weet ik niet. Ik ben er wel benieuwd naar. Chad Haga won bijvoorbeeld de afsluitende tijdrit en redde daarmee de meubelen voor Team Sunweb. Mogelijk heeft mijn spreuk op die bidon wel geholpen, ik weet het dus niet.

Ik gaf desgevraagd toestemming aan de uitschrijvers dat ze mijn spreuk en (voor)naam mochten gebruiken voor publiciteitsdoeleinden. En ook als gevraagd mijn adres. Of liever adressen, want wij stonden op het punt om te gaan verhuizen begin van de daarop volgende maand. Zou het zonde gevonden hebben als het daarop mis zou gaan. Oké, ik kan zo’n Elite Fly met Sunweb opdruk bidon best kopen (prijzen zo rond de 7 à 8 euro), maar dan zonder die unieke dop. Maar het is voor mij ook een sport om bidons voor niks in bezit te krijgen. Op ons oude adres nix ontvangen en ook op ons nieuwe onderkomen in wielerprovincie Noord-Brabant kwam van alles besteld voor het nieuwe huis zowel aan de voor- als achterdeur wel binnen. Maar… geen prijswinnende bidon. Op zondag 23 juni waagde ik het eens navraag te doen, en op 26 juni kreeg ik bericht dat men druk doende was om ze nog die maand bij de winnaars te krijgen. Onder dankzegging voor de adressen. Nu al weer ruim twee maanden verder en zijn er al weer zat koeriers aan de deur geweest, maar niks van Samsung – Team Sunweb. Op een van de hittegolf dagen werden door Team Sunweb op Facebook gememoreerd hoeveel bidonnekes er door hun renners op zo’n Tourdag werden verslonden.  Ik kon het niet nalaten nog eventjes aan bovenstaand te herinneren. Zonder resultaat. Want, zou ik ehhh…. geflest zijn? Ik hoop dat ik u binnenkort moet berichten dat dit blogje heel erg voorbarig is geweest. En dit S.O.S. bericht als ongeschreven moet beschouwen. Tot die tijd zingen we maar dit:

I’ll send an SOS to the world
I’ll send an SOS to the world
I hope that someone gets my
Message in a bottle

(The Police – 1979)

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Watte?….

“Ant+/Bluetooth connector di2 NIEUW.”

Te koop, stond erbij. Het moest wel een fietsonderdeel zijn, want duidelijk herkenbaar was het woordmerk Shimano er op leesbaar, en het blauwe doosje met witte tekst herkende ik ook nog wel aan de gebezigde huisstijl. Hoewel, het zou ook nog iets met sportvissen te maken kunnen hebben. Molens voor werphengels, daar waar Shimano ooit -lang geleden- samen met haar freewheels in groot is geworden. De connectie is wel enigszins voelbaar, toch.

Digital Integrated Intelligence, daar staat Di2 voor. Een D en twee i-tjes, zo staat het er. Sinds 2009 is de elektronica gemeengoed in de fietserij. Niet alleen aanvankelijk als eerste in de wielrennerij, maar even later ook op de mountainbike. En zelfs op de ebruiks (e-)bike wordt het al gezien. In een ver verleden had ook MAVIC al eens een poging ondernomen met een elektronische achterderailleur. Niet echt van de grond gekomen toen. En dan zie je nu zo’n zwart klein boxje met twee uitstulpjes en een stekkerverbinding waarvan het eerste met een soort van elastiekje aan je voorbouw of zoiets moet kunnen worden verbonden (connecten), en die dan via Bluetooth, da’s het andere tweede connecten, als iets met draadloos en met elkaar verbonden zijn met je fietscomputer en/of vermogensmeter kan “communiceren”.

Ook bestaat de mogelijkheid om van Di2 je controlecentrum te maken voor de andere elektronische apparatuur op je fiets, zoals Garmin- of MIO-navigatie en elektronische FOX-suspension.”, zo zegt Shimano. Ja, ja… gooi maar in mijn petje… Ik ben nog van de stalen gevlochten kabeltjes hè. En voel me daarin gesterkt want zelfs toppers als Peter Sagan (ik lees zijn boek momenteel, aanrader overigens) houden in sommige wedstrijden, zoals bijvoorbeeld in Parijs-Roubaix nog lang niet altijd van elektronisch schakelen. Met al dat hotsen en botsen. Een lege of weerbarstige batterij is dan minstens even erg dan een lekke band.

Ik heb me geprobeerd te informeren via het internet in de geheimen van dat Di2, het is mooi, geavanceerd, maar soms ook een beetje overdreven. Met al die features als zojuist besproken. Erg leuk om te zien op je scherm dat je ketting op het grote blad ligt en achter op het een na zwaarste kransje. Een blik naar beneden leerde je dat al heel lang geleden ook al. Al was je toen wel sneller klaar met tellen van het aantal kransjes, wat ruim verdubbeld is in die decennia. En bovendien op sommige groepen van datzelfde Shimano zie je dat ook middels een mechanisch display ook op je verstellers. Zelfs op mijn niet al te dure mountainbike.

Net als van die extra shifters die je kunt plaatsen, zoals eentje extra op je ligstuur, of een sprintersknop vlak onder de remgreep, die je hand in de positie onderin de beugel in volle sprint de mogelijkheid geeft om rap naar je laatste kransje te doen grijpen. Onafhankelijk van de reguliere rem-/schakelgreep. Of intelligente oplossingen die voor jou denken als je aan het voorblad van klein naar groot gaat. En dat dan de elektronica voor jou gaat kiezen dat er dan achter ook lichter geschakeld moet gaan worden. Ik houd zelf liever de regie in handen. Ik zie voor de toekomst al van die nietszeggende excuses: “Ja, mijn fiets schakelde eventjes verkeerd“. Als we dan toch voor features moeten gaan, heb ik er een gevonden die echt voor onderweg bij een stop bij een café of supermarkt heel handig kan zijn.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wie het kleine niet eert…

U kent het. In die context beken ik dat ik misschien uit nostalgie, maar ook omdat het ooit mijn deel was, kleine racefietsjes erg leuk ben blijven vinden. Het hoeven niet altijd persé kopietjes te zijn van grote wielermerken. Ik was als klein manneke jaloers op het racefietsje met kleine wielekes van Jantje Relou Jr.junior. Lees hier nog maar eens na. Vanuit mijn herinnering kan ik in gedachten met mijn ogen dicht het rode Belgische fietsje nog zó natekenen. Titan stuurtje en nok, leren zadeltje, Weinmann zijoptrekremmetjes waarbij de remgrepen vakkundig waren bijgebogen om Jan’s handjes aan “d’n hou-op” te laten geraken. Maar toen ik daar in mijn denkhoofd mee bezig was, bedacht ik me dat het wellicht een kleinere wielmaat betrof dan dat ik aanvankelijk op eerder gelinkt linkje heb weergegeven. 24 inch is echter wel degelijk een maatje waar in Nederland wedstrijdrennertjes mee beginnen. Mede gezien het feit dat 8 jaar de minimumleeftijdgrens is bij de KNWU. Wat in het verleden reden was voor veel Belgen in de grensstreek (of net effe verder) om lid te worden van een Nederlandse vereniging. Daar (in Bels) moest je in feite nog veel ouder zijn om aan de georganiseerde wedstrijdsport deel te mogen nemen, bij de miniemen. Om dan door te stoten naar de nieuwelingen, die bij ons toen nog aspiranten heetten. In ons land was een voorgeschreven verzet per leeftijdcategorie van kracht. Hoe jonger, hoe lichter. Een derailleur was destijds nog niet toegestaan. Tegenwoordig wel, maar dat maximale verzet is onverminderd nog wel steeds van toepassing. Daarover later nog eens een blogje.

Met nog meer plezier (hoe is het mogelijk) dan dat ik normaal aan een racefiets werk doe ik dat aan die mini-fietsjes. Het doet mijn hart sneller slaan. Mijn kinderen heb ik eigenlijk altijd een beetje weten te behoeden voor het wielrennen. Ik vind het een meer dan spijkerharde (en ook wel gevaarlijke) sport. En begreep toen ook pas waarom ons moeder er niet zo dol op was. Ene keer heeft ze ons naar een wedstrijd moeten brengen, omdat ons pa examen moest doen op die zaterdag. Ze vond het maar niks en stond met haar rug naar het parcours te “kijken”. Wel in een bocht, niet per definitie de slimste plek bij “bang voor valpartijen”.

Kinderen groeien per definitie als kool, en dus ook uit racefietsjes. En soms werden ze een beetje op de groei gekocht. Niks mis mee, anders was het helemaal onbetaalbaar. Terug naar nu, ik maakte in juni 2017 een echt Van Haastrecht wedstrijdjeugdfietsje weer wedstrijdklaar. Ik verkocht het echter pas maanden later. Want mensen kopen tegenwoordig liever nieuw, ook al groeien ze er snel uit. Consumptiemaatschappij. En ik oktober van datzelfde jaar maakte ik min of mee uit nostalgie mijn PEUGEOT semi-racefietsje van vroeger nog een keer na. Min of meer, die van mij in 1968 was wit als de legendarische grote broer PX10 waar Eddy Merckx in 1967 in Heerlen wereldkampioen op was geworden. Alhoewel sommige beweerden dat het een Italiaanse Masi moet zijn geweest, vermomd als PEUGEOT. Een wolf in schaapskleren. Ik beschreef die restauratie (want het was geen doorsnee -maar wel leuk- klusje) onder andere hier.

Nu kwam ik onlangs op marktplaats.nl wéér een 24 inch semi-racefietsje tegen. Dat is moeilijk te weerstaan, zeker als ze rap akkoord gaan met mijn (te) lage prijs. Compleet met spatbordjes en een dragertje ook. Nu van het merk Motobecane. Ik zoek op die digitale pleisterplaats altijd tot maximaal 15 kilometer, en deze voldeed aan die voorwaarde en was te koop op 4 kilometer afstand in Waalwijk. Toch maar met de auto gaan halen, want volgens opgave stonden de bandjes lek, en het (verkeerde rechte) stuurtje zat niet vast, de remkabels hingen er los bij. Het o zo mooie kindermaatje racezadeltje heeft zijn beste tijd gehad. Maar ik zie hoop gloren aan den einder. Kortom een opknappertje. Ook los erbij was wel het originele racestuurtje (ik had plaatjes van het modelleke al vooraf opgespoord op het net natuurlijk). Al bij al, niks om op de fiets aan de hand mee te voeren, wat ik normaal placht te doen. Hoewel zo’n kleintje aan je zijde is een heel gehannes betekent. Die Van Haastrecht voel ik nu nog in mijn rug, terug fietsend van Nootdorp naar Den Haag Zuid-West. Al doende leert men. Triomfantelijk liet ik dit “nieuwe” ding in de familie zien via de app, wat reacties ontlokte van een smiley-tje tot ”… niet moeders mooiste…”. Allemaal waar, maar ik ben er dan toch maar weer blij mee. Ik heb al een schouw gedaan wat er allemaal aan moet gebeuren (veul) en het maar toegevoegd aan de voorraad. Hij komt wel een keer aan de beurt. Er staan/hangen nog twee á drie andere projecten te wachten. Maar dat geeft niet. Een volgorde is zo veranderd. Ik blijf de baas tenslotte. Ik weet in elk geval dat ik me voorlopig niet hoef te vervelen. Anders ben ik het grote niet weerd.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het licht uit…

plaatje geleend van internet…

Ik ben niet echt een zever (denk ik zelf), en wil best zo nu en dan een klein (berekend) risico lopen. Maar liever niet op de fiets, en nog minder in de overtreffende trap, op de fiets ín het verkeer. Ik kon vroeger toen de kinderen nog thuis woonden, ze nog wel eens vermanend toespreken als bleek dat ze al een tijdje zonder licht rond fietsten. Ik wilde per se dat ze het me meldden als het licht het onverhoopt niet meer deed. Dan repareerde ik het. Mijn kinderen zijn nog niet zo oud maar we hebben het hier nog wel over de tijd van dynamo. Heel milieubewust, u weet wel zo’n ding wat in feite de eigen energie opwekt om verlicht(end) rond te kunnen fietsen. Ouderwets, maar tegelijkertijd zijn tijd ver vooruit als je het zo beschouwd. Want tegenwoordig hebben er de beschikking over een simpel handzaam én bovendien goedkoop setje batterijverlichting met LED licht. Oké, energiezuinig maar het blijft een milieubelastend iets met batterijen. Genoeg de milieu-activist uit gehangen nu. Ik wil eigenlijk juist zeggen dat je door die dingen eigenlijk al helemaal niet meer zonder licht op de fiets op pad hoeft.

In het hedendaagse drukke verkeer doen fietsers lelijk op automobilisten en vice-versa. Ik ben als weggebruiker in beide disciplines actief. En deel dan -objectief als ik ben- ook beide meningen. Maar net zo goed als ze verstokte automobilisten voor straf eens op de fiets moeten zetten, zouden ze fietsers eens in de auto moeten zetten. Kijken wat ze er zelf van vinden als zo’n fietser -zonder verlichting- plots voor je koplampen opdoemt. Zo rijd ik tegenwoordig op de mountainbike per definitie met een helm op. Iets waar ik vroeger niet aan gedacht zou hebben. In mijn tijd trainde je sowieso niet met een helm op. Dat was ehhh…. stom. Gelukkig zijn we dat aangaande wijzer geworden. Mijn helm is sowieso een dubbelop toonbeeld van veiligheid. Het heeft aan de achterzijde ook nog eens een rood lampje. Als we dan toch bezig zijn, ook een bel vind ik -naast de wetgever- een niet overbodig attribuut. Eerder had ik het er al eens over.

plaatje geleend van Wikipedia…

Het ontbreken ervan doet veel wielrenners of zij die denken daarvoor gestudeerd te hebben in een asociale beer (m/v) veranderen als je ze in het wild tegenkomt. Ik monteer per definitie eigenlijk op elke fiets wel een bel. Of ik moet in mijn schier onuitputtelijke voorraad een logistieke misrekening hebben gemaakt. Een fietsbel moet hoorbaar zijn tot op 20 m afstand. En in ons land al vanaf 1906 wettelijk verplicht. Voor zelfs minder dan de prijs op bijgaande advertentie uit 1913 koop je tegenwoordig een fietsbel. Laat je dus zien en horen…

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen